Poemario funcional.

Como reza o título isto non é un poema. É meu xeito de falar comigo mesmo xa que non teño ninguén con quen falar. Levo dous anos completamente só e miña mente xa destrozada por aquel entón só vai a peor. A psiquiatra mándame por segunda vez á unidade de prevención do suicidio pero sen moitas esperanzas. Xa pasei todos os tratamentos químicos e psíquicos e nada funciona por que nada mellora na miña vida, todo vai pouco a pouco a peor.  E sí, quero suicidarme, cada día loito por non facelo e non o fago polo medo ó que deixo atrás. Polo medo a facer máis dano a Uxía, a meus cans...  En calqueira caso está vai ser miña última liña de tratamento, despois diso a psiquiatra considera que as única alternativa é o ingreso indefinido.  Fai moitos anos falaba con Paloma de que tiña medo a acabar tolo como meu tío Aquilino. E mira ti por onde acabei peor. Xa non servo pra nada, non só son un mal para min mesmo, son un estorbo pros demais. Non podo axudar a ninguén, non podo loitar po...

Vagamente sinalaches o lugar Eu ía decidir o tempo Encherme de coraxe e subir Gabeando pedra a pedra. Máis caín polo camiño Unha vez tras outra Máis ti sinalaba Eu debía de chegar Non era máis fácil aprender da caída? Sorprendernos rindo da desgraza E elexír un monte distinto, Ou se cadra unha chaira? Non era máis doado deixar de sinalar? E falar das pedras superadas Olvidar as que quedaban por superar? Pero ti sinalaba e eu caín unha vez E outra E outra Cada vez máis fondo Baixo teus pés E onde esperaba unha man Topei o dedo índice Aliñado coa pena máis alta Pode que chegará un día a conseguir Semellante proeza do alpinismo Ou pode que morrera na caída  Máis sinalaches unha última vez E marchaches cara arriba Onde eu non podía alcanzar Rozar a man salvadora O único xeito de conservar Miñas ganas de subir Ou Sequera de baixar Pra non ter xa nada Dabondo fixeches pois Grazas por todo E grazas por nada

Contamos os anos pra non olvidar o tempo que mergullou nosos ósos Deixámolo correr libre e descansamos Comezamos polo principio todos Somos carne e somos pel Agrupamenos en mil bandos Creamos nosas memorias De distintas realidades Nunca vistas, nunca vividas Danos cicatrizar feridas Soñamos ti e mais eu co ceo Sen saber moi ben por que Algúns morren outros viven  Haberá paz e haberá guerra  A verdade que a vida encerra  Sentimos cos nosos intestinos O corazón e máis a mente Amamos, compartimos Odiamos e mentimos  Sempre ó de enfronte Perdemos ou gañamos  E niso nos mergullarnos Cremos ser o centro Máis todos os poemas rematan E tódalas personas morren Pretendemos pausar o tempo Pero este sempre corre 

Onde estarás ti?  Cando meu corpo rache E non palpite máis meu corazón  E camiñe direito á luz abrasadora Que será de min? Terei lugar onde chegar Será acaso tempo de cambiar Que cheirarei por última vez  Afrontareino sen medo? Ou temblarei cando meus ollos paguen Terei oportunidade dunhas últimas verbas  Ou ben Sequera ti as vas escoitar  Demostrarei dunha vez que eu tiña razón  Ou cairei na doce iñorancia unha última vez? Será logo un alivio saber o final Por cedo que sexa Inda que este mal Acariciarei ás que me aman Inda que sexa na infinita distancia E ti estarás entre elas  E tras de min un regueiro de caos De vidas destruídas pero tamén Do máis sincero dos amores Recordasme? Recordas como eramos? Estarás preto cando o requira? Ou incumplir as a última das túas promesas? Se ben non teño diagnostico definitivo cheira todo a un final anunciado e pronto. O peor de todo non é a incertidume nin a soidade que me espera nun momento tan tráxico. O peor é ...

Fun vítima da esperanza A maior das farsas Que che fai aguantar Obriga a soportar As dores máis inenarrables As máis duras humillacións E pra que? Pra diversión dos sen corazón  Que disfrutan vendonos cair unha vez e outra Estoupan en felicidade cando un de nós di: Desta vai a vencida Vencida está a historia ós seus designios Esperanza De que me sérve No teu nome cometeronse os peores pecados Exiselo todo a cambio de nada E nada é o que son eu por ti Sinto envidia daqueles que Golpearon a parede ate derrubada E saíron desta vida polos seus propios medios Eles foron valientes Non coma min Que son cobarde E inda espero ó que non vai chegar Así son eu 

Non teño hombreiro sobre o que chorar Ninguén me quere xa Síntome cansado Afogado polo tempo  Ó día Digo o que non podo dicir Escoito o que non debera escoitar Á noite  Falo cas sombras na escuridade Xogo co suicidio ás agochas Arrastrome cara abaixo Cara dentro da terra No lugar que pertenzo Comida pro cebo De vermes e alimañas Caio lonxe de min Fóra do camiño E xa non podo volver

Pode que un día chegue a valorar Porriba o chegado do que está por chegar Dequeizais olvide estar só é soiño acompañe Recibir mil un golpes e que ningún extrane Quen sabe se mesmo aprendo a vivir A vida tal como veña,  sen revolverme Sen loitar Aceptar o abrazo asfixiante e soltar  Aire dos pulmóns pra volver respirar E será sen dúbida algo bo Crecer e carecer de soños, De esperanzas Deixar de amar o que tanto amor Esquecer o mundo que tanto sofre E illarme por completo Rodeado e en silencio Para sempre xamáis Ser un máis Das moitas  Que se pensan únicas E son a mesma merda Que somos todas Imaxina forte deixar de sufrir Olvidar como rir Vendar as feridas profundas E deixalas infectar  Sentarse ó sol e esperar O ben merecido final A unha vida de ninguén Pois ese é meu destino Dos moitos que hai vividos Este é o meu e debolle lealdade Fé cega e obediencia Senon, cal é alternativa?

Que sentido ten falar con quen non falar Escribir as quen non escribe Lanzar palabras á auga esperando pescar A atención desexada ou de quen fose Ningún  Pero as verbas fuxen solas de min Nadas dunha esperanza lastimera Claramente inútil e agobiante Lastrando a ínfima oportunidade De avanzar E quen me di a min como chegar a ser Algo que non fun nunca? E nunca quererei tal Quen aporta o puntal? Onde construír un refuxio Se ninguén fala Se ninguén escribe Non hai respostas  Tan só a soidade de sempre  Que carga miñas costas Realentizando meus pasos Onde queda a superioridade moral Das ratas que fuxen do barco Coa primeira entrada Codeandose co patrón Que abandonou primeiro a nave Que queda da compasión  Das oportunidades Do dereito a pedir perdón  aqueles que pensan ser mellores Deixaran un mundo peor tras de si Cementado nos cadáveres dos que Coma min Non puidemos aguantar seu mundo de merda E dirán que falo dende o rencor E que me queda senón a ira? Somente ela ...

Corro Sen me decatar Do rastro que estou a deixar. Non hai onde agocharse Non podo descansar A fuga do covarde Non se pode pausar Entre as pedras do camiño  Filtra a sangue derramada Perdida para sempre Non me pode alimentar Non podo fuxir Non podo escapar Corro baixo o luar Os pecados do pasado  Son cimentos do futuro Destino inoportuno Máis ben merecido  A caza continúa Correndo baixo a lúa  Testigo desta morte  Do último latexar  Non podo fuxir Non podo escapar  Corro baixo o luar Parvo fun en vida  Se na xente confíe Non hai xa esperanza Só me queda a despedida Aperta inmerecida Para aques que quería  Que fixeron desta vida Algo que contar Non podo fuxir Non podo escapar A lúa é vermella O sangue corre Chegou o final  Desta triste historia  Na man de quen a porta A morte desexada Vaime alcanzar 

Antes de nós había vida Duros brotes batendo as rochas Crecendo nas súas fendas Antes de nós, debaixo Había reinados e terror Faces desfeitas polo horror Salve á nada Salve a dios O círculo pechado  En torno un mundo inmutable Cheo de seres despreciable Salve a dios Salve á nada Antes dos reis Xa había mortos  E soños rotos  Antes da vida Xa había destrucción Na súa inflación o universo conspira Contra nós  Contra os que viñeron  Contra os que virán 

Reza no meu nome Non podes alonxarse de min Son verba e son feito Señor e dono de ti Postrate na miña presencia Abandona a esperanza Abandona a conciencia Non serven xa de nada Podes sentir os meus dedos Remexendo baixo túa pel Arrancando de ti a liberdade Purificado o corpo de enfermidade Siervo Non teñas medo Estas ante o ser supremo Non chores meu neno Odiar Estoupa en ira incontrolable Ataca a todos os culpables Arranca deles a carne Debora súa alma Como fixeron coa túa Móvete ó son da miña orden Escravo das miñas palabras

Recordas eses momentos furtivos  entre clase e clase, entre contido as suaves caricias qie en baixo berrban palabras e versos que ben esquivos mais as mans falaban dabondo O día chegou e con mais que palabras e o primeiro bico, o mais importante de todos Fixemos coma se nada e seguimos nas mesmas ate que finalmente saimos do edificio, nos despedimos, e enton dixen 'Que somos?' Enton fomos, longo tempo unha unidade de dous individuos apoiandose un no outro, rompendo os muros. Estabamos unidos Recordas mirar o un gran cometa indo ó norte  coa cea enfriando detras, Os paseos nocturnos sen bragas polas inmediacions do noso primeiro lar A tolemia desmedida de amor e paixon aló por onde podiamos parar As viaxes improvisadas cara o descoñecido, enfadados por falta de gasoil Nosas primeiras noites xuntos traumatizandome diante dunha pantalla o cheiro do mar e da area cando secabamos o corpo de nos bañar os xogos con Chachiño que nunca mais puido xogar as carreiras, os clacla, o colo d...

Quérote Uxi. Sei que isto non o le ninguén así que non me da medo a dicilo. Sego namorado de ti. Podería estenderme moitísimo e falar cousas feas pero non quero. Só quero que saibas que té quero. E que é unha pena que non deras s oportunidade de falar as cousas. E odio ós teus pais, o que fixeron estibo fóra de lugar. E tamén odio ás ratas que se facían pasar por amigos. Así collan gonorrea

Ti sola no horizonte cada vez brillante  Cada vez máis lonxe podes ouvirme? Ti, rindo polas esquinas sempre alegre Sempre activa e feliz como debe ser Oes, ti, non deixes cair túa áncora  Navega en liberdade Non teñas fogar Fi, queta na tua esquina esperando O combate final que nunca chega  Ti, preparada pra me noquesr Non parará sen pelexar Todos os golpes son fantasia  Non importa canto o intente non serei libre Espérame por favor, Quero volver a fasau

Sobrevoando as cabezas  Ás de esperanza Ou desesperación  Algunhas de tolería  Outras de cruel cordura. Os días de antes non voltarán Perdidos quedan os días e os anos De inocente felicidade e mente sá Fecha de su porta do sorriso querido  Pra non voltar escoitar  Recordasme? Como eu soia ser? Non como son  Recordas estar preto? Eu non o logro esquecer O código relixioso que rexía en min Volatilizouse nun intre é pra sempre Quedará perdido sen poder voltar atrás  A memoria perdida non se pode salvar Xoga ás agochas no fondo do mar Agora camiño sen destiño no meu ser Deambulando polos pasillos do recordo Buscando unha entrada que non existe O umbral definitivo que me leve a descansar Pero está escuro e non hai luz que o ilumine ------------------------------------------------------------------- Como explicar aquílo que sentín Cando quedei só e sen tí  Alonxeime de min mesmo é observei Como eu mesmo non era eu You locked the door Throw away the key ...

Nós Eles Sós nun mundo gris cheo de cores  Olvidado da man de quen o creou Esperando o milagre que non chega Ti Eu Non somos máis que xente de a pé  Camiñando baixo o sol prometido Sen poder disfrutalo ou permitilo Preto Azul Cores do ceo que nos arruma Consolando as almas xa perdidas Nos cómodos seos do fracaso Chego a ti? Ou é o muro tan groso, Tan duro e alto, Que non chegan meus choros Dentro Fóra  Conceitos difusos que definen  A postura inamovible que tomamos Coma se puideramos ter razóns  Si Non  Palabras que poden ser máis que palabras Se son entoadas no intre correcto  Que xa nunca escoitaran nosos ouvidos Querer Odiar Contrarios que conviven na miña mente Cando escoito o nome que gardas Celosamente pra eu non poder dicilo É somente eco? Palabras devoltas no aire Denso coma o fume Das fotos queimadas.

Rindo contas ante ti E ante ninguén máis Rompo as armas  Oxidense os ferros Olvidense os feitos Deixo tras de min Todo aquilo que era Pra ser o que agora son Nunca máis será mañán Pois é o hoxe o único  Que esixe algo Farei eleccións sen máis Correctas ou non Fareinas e punto Procurarei o que me Pete Escaparei de todo o demáis  Are conseguir o que quero E se non quero en absoluto Non farei e xa está  Que máis me dá  De aquí ou alá  Todo éme alleo Cando leo aquelo que din Qué, en fin, alo menos hai saúde  Vaia inquetude máis liviana Semblante grande onde os haia Vaia enorme faciana  De mirar só pro seu ombrigo  Hei de facer diana  Lanzando ladrillo construción  Chegando a unha consecución de eventos Signos do mesmísimo señor Emperador do universo Ou como se diga Que máis dá  Se o único que quero realmente Nunca se vai realizar

Deus guía nosas mans Inevitable é o destino do ser. Mellor é crer Que caer na trampa do libre albedrío  Chegando ó astío da existencia  Rozando cos dedos da man Aquilo que nos está prohibido  Aquilo que nos pode consolar. Imaxinamonos alcanzando o infinito O desexo absoluto da mesma vida  Máis estamos cortados polo mesmo patrón  Pra nós non existe o perdón  Rogamos clemencia de xeonllos Pechamos nos ollos e sabemos Que a pena ha de se executar. Prometo ser mellor do que fun  Creo en ti inda que non me escoites Non coñezo máis verdade que esta Máis existencia que a soidade  Este senda que percorro Vai facer de min espectro Recordo vago nas memorias Dos poucos que crucei no meu camiño Esta senda que percorro Non serei máis eu todo Tan só parte do que fun O bo é o malo todo xunto E máis nada Esta senda que percorro Lévame direito á morte.

Comezou o ano e comezou mal Tal cual rematou o ano pasado Sego igual de triste e desesperado Que o día mesmo que perdín meu ser Non hai rastro de melloría nin alivio Inda que sexa dos síntomas básicos Cada intre é un suplicio en vida  Cada pensar é un desexo de morte  Non hai futuro pra min Nin lonxano nin próximo  Este será o derradeiro ano Xa me fixen á extraña idea Deixar de ser algo Pra ser nada A ansiada cura Da dor que sinto Perdón por que se poida sentir doido Mais espero que comprenda isto Pecarei de egoísta pero non podo máis Nin tan sequera é un poema isto Só unha carta a min mesmo Unha amarga despedida Só lamento polos meus cans Querollos con todo meu ser E merecen ser felices  Adeus