Poemario funcional.

Nesta data especial cometín meu cuarto intento Non o primeiro, nen o máis espectacular  Somente o cuarto E mentres teña a cabeza convencida do que acabamos de facer Escribirei un pouco Primeiro pedir perdón ós afectados: Miña nai, meus amigos, coegho, a Uxía Que non ten culpa algunha do que vai suceder  Mellor estará eliminando e de calqueira recordo; Ós meus cans, a trotsky , a Lía e sobre todo a cachote , que tanto entanto tempo me amarrou à vida e eu tanto quero Quérovos a todos e cada un de vós,  Xerárquicamente pero vos quero igual  Con este punto final tomarei esa última dose que me prometeron. E chegaraó final Grazas ós poucos que leron a merda que deixei aquí. Sinto que non desfrutarades Quérovos a todos. Vivos , mortas, e as que non se lles aplica tal mortal adxetivo  Somente espero non sufrir máis So preguntarei (5*5) e esperarei a resposta correcta, pra seguir en paz Adeus precipitado. Pois meus meus finais pasados foron todos fallidos e non hai maior...

 Achegome á ternura do recordo lentamente camiñando paso a paso un pé tras doutro, sen presa Sentindo o forte desexo de virar o rumbo voltar vivir o vivido e coller outro camiño. Dequizais desta torna distinta a destrución sometida por ambos bandos e sobre todo polo meu. Esquivar a espada de damocles e pasar o momento, tranquilo. Soñando desperto sen evitar os sorrisos pero sen sentilos só e en compañia perdido nos meus adentros sen máis.

 Fin?

 Que engadir a esta fantástica versión? Os refinados movementos de Gilimur Con este estilizado compás de Mason Non é esta a auténtica e única pasión? A música  Acompaña e guía  Musa das artes reais  Manda carallo  Perdín a cordura Medo antergo realizado Anos perdidos Só iso Vida escaraiada  E todo por non ser quen  De saber vivir só  Cando non queda outra Que importa a poesía  Se non ten máis finalidade Mais aló da imaxe miña Que a de autocompadecerse E crerse importante  Grande Xigante Incluso inmenso Penso que so ten connotacións peculiares Aquilo que pasa máis aló do chisco no ollo. Deixándose cair Repetindo a mesma historia Pra non facer memoria Segue a mesma pista Pisa a mesma canción  Unha e outra vez Evade o destino Que te leven ó Broullón  Alí teus ósos teñen sitio Xuntos como unha familia, Namorado do pasado Soñando co futuro O Waters escaqueou de animals Quería ser guitarrista No lugar de ser baixista Ninguén quer ser...

 Oes ti, Que ollas a través do espello Mais aló das sinistras fendas Dos corazóns da xente. Podes sentirme? Ti,  abre teu corazón Preciso saír Voltar a casa Carrexando esta pedra Ti,  Confusa polos espellismos do deserto Inerte por fóra e por dentro Soñadora de imposibles Non serás libre nunca Por máis que o intentes Oes ti, Podes verme? Tocarme? Recordarme? Ou será que son eu Que xa non existe

 Chove, dabondo vai auga do ceo  Pra borrar o meu rastro  Calan nos ósos as pingas  Chegan ó adentro, Xusto no centro  Do meu corazón. Chove, Sen alto ó fogo que sirva  Sen piedade disparan As nubes  outrora brancas  Agora grises e enfadada Sen ver o gran final. Acaso hai un plan? Ou simplemente Silvia. Chove e Nas acumulacións de augas E bagoas derramadas  Átomo me reflexo  Duro espello que señala Os peores dos defectos E burlarse na cara  Dos seres imperfectos Coma eu Mais non coma ti En fin, chove a deus por fóra E por dentro Indispensable complemento Quen mo arrancara do peito ? Pra que sexa só na rúa m

Non volvas á realidade  Deixate levar pola droga  Que suxeita este intre Mola moverse coma un robot Mentres o mundo se desmorona Sen sensibilidade ninguna ante as inxustizas  As pintadas sonoras infinitesimais Absorbenme cara elas Véxome arrastrado cara o lugar  Onde debo estar Mais non onde quero Choro só eu ou só son so... Pero estou aquí  Fronte a ola españolizadora Que intenta por tódolos medios Correxir meus escritos  Coma se fose castelán  Que desvergoña  Intre intranquilo  Desta miña composición  Mentres berra o mundo "Mazón o paredón"  Eu atópome fóra Sustituíndo o sofremento Por unha triste melodía A cada quen e cada día  Pra olvidar os nomes propios E os momentos de felicidade E mesmo aquela que rima Nesta tonalidade infantil Daquel que nunca o ía intentar Que inda soña con ser Aquel que comparte existencia Co nome en rima daquela verso Máis non creo que chegue lonxe Tendo en conta a distancia Quedarei  a medio c...