Poemario funcional.

Esgoto o tempo Nada queda daquela ilusión  Do soño estupido e infantil Dunha vida mellor Dun ser ulterior Só queda realidade Ferreos cimentos do mundo Forxados en sangue e suor Polos que non teñen lágrimas Para os que sofren neste  O candil xa tirou a luz É só queda esperar Anos ou días Ó final Hei marchar  E marcharei

 Istola de ouro e suaves texidos Atada ó corpo espido Que adormece no seu percorrido Fibra a fibra percorre a vista Lento escrutinio do conxunto Mergullado en doce esencia, contemplando na súa mirada un horizonte interrompido pola espesura limitante da néboa dos seus ollos Perdido sen retorno No aire das suas venas Contaminado transparente Pegallento brebaxe  Non escatimado. Ó son das trompetas E das suaves violas Percorre o mundo interno E olvida o que hai fóra Nun efímero combate

 A treboada atormenta teu ser Mais non hai nada que temer Nesta noite non vai pasar nada Respira tranquilo e descansa Co lombo erizado e orellas baixas Achegas á porta para rañala Pedindo un auxilio que non chega Máis estou aqui ó teu carón  Tenta durmir que mañán non hai tronos Nin lóstregos furtivos que té desvelen Aquí só hai mans agarimosas Pegadas ás rúas formas fermosas Descansa Chachiño descansa Meu can meu canciño Que eu quero tanto  E sempre quererei Por ti eu sorrío E por ti chorarei Meu can meu canciño Meu amigo máis fiel. Quérote Chacho

Este é o ser que tendes ante vos cargado de ketamina terapéutica. Hoxe é día para recordar, e recordar é ante todo unha mostra de dor; Diferenciar entre recordo e olvido non é doado Dispares experiencias dun mesmo feito Finas capas de mentiras cubren as rupturas  Agochada queda a intención  Sucumbida ó desexo e á necesidade Ansio o latexar alleo e rítmico O insomnio prudente das noites O álito cargado de substancia orgánica A marca imborrable  A lume marcada Pola calor corporal Dun agosto en Compostela  Espera Esperanza de chegar vivo ó día Que non verá a lúa  Escura tormenta me persigue Intención brutal  Dar cos ósos no mar pra poder olvidar  o día do recordo E deixar de amar  

Aristas animadas Recorren o inmenso plano cenital Arrexuntanse as esquirlas caídas Da basta soldadura en arco botante Conxúganse a auga e o metal Nun desagüe infinito Tal é a obra magna do albanel 

O teito e ás paredes fechan Sobre si mesmas caen Colapso de branco e luz Ó son das últimas trompetas Os acordes e as voces xacen Fornecer de reencontro  Non hai xa tempo Viu dado o momento Destino cruel pero sabio Chegado máis aló das estrelas Flúe o latexar lento  A verdade chega e sendo Eu Amor Dor Tres mil fileiras de homes enlouquecidos  Apuntan seus rifles en ristre firme  Todos eu e todos vós Raiando no absurdo ideal Mente que xoga co entumecido Disparen xa! Disparen! Maila morte non chega Pólvora mollada Nas bágoas de mañán Chegue xa o final Non quero escribir máis Non quero estar Non falarme Quero calar E non voltar dicir Botar nas feridas sal E deixalas cicatrizar Rendición absoluta  Incondicional  Atrás quedo Deixarme estar