Publicacións

parte 5: Recordos

Os posibles pasados voan na túa cabeza  Algúns máis doces, outros máis agrios Un aviso para calqueira que os queira tomar Os posibles futuros non poden espera Recordas de min, como soíamos ser? Debemos de estar separados? Debuxando un novo pasado Que nos abra un novo futuro  Posiblemente non Os ventos traen recordos Que se xuntan no presente Formando as sensacións  Que me comprometen Co que son Co que fun Son as dor do futuro descartado Queimado hai tempo Pra xamáis ser visitados E non poden ser olvidados Por máis que o intente Recordo os sorrisos e agarimos As charlas intrascendentes E as de vital importancia Sinto inda a pel rozando  O respirar na calma da noite E as tonterías da mañán  O baile da araña cocainomaba Ou do troglodita E esconderme sen motivo Onde se me podía encontrar  O cheiro da cociña O ruído dos cascos  Pedindo concentración  A derrota asumida Que tanto dano té facía Tamén todo o que amaba A confianza absoluta  De facer cl...

parte 4: nostalxia

Recordas cando eras novo?  Cando radiabas enerxía  Tornando coma unha treboada brava Sabías estar no teu lugar Equivocarte só para aprender  Vencías tódalas grandes batallas  Por duras que fosen Por moito que tardará Gañabas unha e outra vez Forte e áxil, grande e forte Intelixente e decidido Trona forte tempestade sobrenatural  Ate que apagaron as luces E chorabas á lúa  Por un pouco máis da súa luz Por pálida que fose Por escasa que parecera Unha guía pra guiarme na escuridade Máis a lúa riu das miñas lágrimas Nova se tornou, irrecoñecible Perdido nas tebras Golpeando coas paredes  Chora en soidade brisa de pó

parte 3 identidade

Agora cada día loito contra meu ser Tirando por cada lado forte Rachando lentamente meu interior Dous lobos coma se soe dicir Máis os dous están famelicos E intentan deborarse Ningún dicta xa o meu facer  Ninguén os mandos  Imos á deriva Supoño quen son eu Cunha idea aproximada Cada vez máis difusa Que non se atopa no espello. No destello infinito no ceo Non chega lus dabondo pra iluminar Os ásperos caracteres que me definen Dequizá as tebras estexan baleiras E non haia nada que iluminar E xa non sexa ser senón un simple estar

parte 2: inocencia

E ti que querías se de pequeno? Eu sempre contestei sen vacilar Feliz, iso quería ser Máis xa medrei E os soños esvareceronse  A felicidade ficou en concerto E despois en palabra Tan irreal coma os dragóns que imaxinaba Como as grandes fantasías que pensaba Agora me decatei De que cando cría ser feliz Só era un tonto crendo mentiras Falsedades como os té quero Enfeitizado polo amor  Que nunca foi recíproco Nin tampouco reflexivo Parvo ate o final Ese serei eu E ninguén mais

parte 1: Infancia

Custoume medrar máis do debido Absorto en fantasías infantís  Perdido polo camiño esquecendo camiñar  Negándo abandoar o mar coñecido Rogando por un eterno éxtasis Que me quitara o medo a naufragar  Tardei en medrar máis medrei Se cadra máis do que tiña que ser Nun chisco era novo No seguinte era vello Decateime no mirar do espello Outrora brillante e esperanzado Agora apagado e cando de existir Medrei e agora Xa nunca voltarei Sentir o amor que antes me enchía.

fásmido insular.

Tristura é o castigo. Inconmensurable tortura Tanta que antigas nela Perdido entre súa escuridade Pra sempre O dano cerebral é irreversible Ó borde do colapso Súa fráxil estrutura espera agonizar porfín E mentres esperas fórmulas mil preguntas ó aire A neve cae do ceo e te enterra Non hai ningunha resposta Son unicamente palabras Algunhas cousas non se deben de saber Máis ti preguntas sen cesar Sen té decatar de que estas cuberto, frío e entumecido Incapaz de moverte Todo conxunto de palabras foi dito Todo intento de achegarse rematou Todo rematou en fracaso E aquí segues.  E por que? Inercia pode ser ou unha fútil esperanza Nada que vaia cambiar o feito irrevocable De que estas morto antes de morrer Respirando o aire viciado e reciclado Unha e outra vez

augas tranquilas

Esquilmado polo paso do temporal  Agora calmo Reflicte a imaxe de sí Magoado e aqueixado Morto por veces Rogando perdón Pola dor provocada Cando o vento cortaba E a área  enturbiaba asúa superficie As ondas erraticas e fortes Sen patrón observable Golpeaban todo Nesta estática tranquilidade Observa súa futilidade O caos e a destrucción provocadas  E sinte a desesperanza O duro golpe do tempo Que nunca volverá cara atrás  Ó fondo outra treboada