Ominoso silencio

Que sentido ten falar con quen non falar

Escribir as quen non escribe

Lanzar palabras á auga esperando pescar

A atención desexada ou de quen fose

Ningún 

Pero as verbas fuxen solas de min

Nadas dunha esperanza lastimera

Claramente inútil e agobiante

Lastrando a ínfima oportunidade

De avanzar

E quen me di a min como chegar a ser

Algo que non fun nunca?

E nunca quererei tal

Quen aporta o puntal?

Onde construír un refuxio

Se ninguén fala

Se ninguén escribe

Non hai respostas 

Tan só a soidade de sempre 

Que carga miñas costas

Realentizando meus pasos

Onde queda a superioridade moral

Das ratas que fuxen do barco

Coa primeira entrada

Codeandose co patrón

Que abandonou primeiro a nave

Que queda da compasión 

Das oportunidades

Do dereito a pedir perdón 

aqueles que pensan ser mellores

Deixaran un mundo peor tras de si

Cementado nos cadáveres dos que

Coma min

Non puidemos aguantar seu mundo de merda

E dirán que falo dende o rencor

E que me queda senón a ira?

Somente ela me fai actuar 

Fóra da costume inercial

Que leva directamente

Á morte en vida

Pero eu estou disposto a perdoar

E iso é o que nos diferencia

Por iso vosa superioridade non é tal

Senon egoísmo enmascarado 

Individualismo absoluto

Carencia de piedade

Inclemencia ante o débil

Podo ser un monstro

Pero teño corazón

Baixo as lorzas e o pelexo

Latexa máis rápido que lento

E doe profundamente

Cada vez que penso

En ti

Creme cando digo que a maior 

Das dores non é física 

Non é típica nin espíritual

Non hai maior dor que amar

A quen debes odiar

E eu amo moi forte

E odio de xeito igual 

Consumome rapidamente

E logo está por chegar

A decrepitude absoluta 

A hora infinita

Que non verei rematar

Achégase o final

E será silencioso

Por que non van falar

Os que non escriben

Os que non ten

Os que olvidaron por sempre

A miña miserable existencia

Espero que aló onde vaia poida polo menos escoitarte unha última vez Uxía.