monólogo de primeiro de ano

Comezou o ano e comezou mal

Tal cual rematou o ano pasado

Sego igual de triste e desesperado

Que o día mesmo que perdín meu ser

Non hai rastro de melloría nin alivio

Inda que sexa dos síntomas básicos

Cada intre é un suplicio en vida 

Cada pensar é un desexo de morte 

Non hai futuro pra min

Nin lonxano nin próximo 

Este será o derradeiro ano

Xa me fixen á extraña idea

Deixar de ser algo

Pra ser nada

A ansiada cura

Da dor que sinto

Perdón por que se poida sentir doido

Mais espero que comprenda isto

Pecarei de egoísta pero non podo máis

Nin tan sequera é un poema isto

Só unha carta a min mesmo

Unha amarga despedida

Só lamento polos meus cans

Querollos con todo meu ser

E merecen ser felices 

Adeus