fin da infancia

Contamos os anos pra non olvidar
o tempo que mergullou nosos ósos
Deixámolo correr libre e descansamos
Comezamos polo principio todos
Somos carne e somos pel

Agrupamenos en mil bandos
Creamos nosas memorias
De distintas realidades
Nunca vistas, nunca vividas
Danos cicatrizar feridas

Soñamos ti e mais eu co ceo
Sen saber moi ben por que
Algúns morren outros viven 
Haberá paz e haberá guerra 
A verdade que a vida encerra 

Sentimos cos nosos intestinos
O corazón e máis a mente
Amamos, compartimos
Odiamos e mentimos 
Sempre ó de enfronte

Perdemos ou gañamos 
E niso nos mergullarnos
Cremos ser o centro
Máis todos os poemas rematan
E tódalas personas morren
Pretendemos pausar o tempo
Pero este sempre corre 

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Declaración

 Non teño dereito a chorar Pois outros choran máis ca min Non teño dereito a empatía Pois outros sofren máis ca min Non teño dereito a falar Pois outros non queren escoitar Mal momento é sempre Pra expresar o que sinto Non teño amigos Compañeiros Non teño ninguen Que rece por min Moitos son os males Que adolecen este corpo Moitos os cristales  Que cortan esta mente E de todos eles un sobresae Coma unha avespa entre as moscas Pica con maldade a soidade Miña gran derrota Negouseme a felicidade De mil e unha formas Pero sen dubidalo A máis cruel non é outra Que o silencio ó que me condenas Só cabe preguntarse cando Cando será o último estímulo  O derradeiro exercicio de honestidade Modestia ate o final Cando será o final? Desta inútil vida. Cobarde pra vivir Cobarde pra quitarme a vida Máis eu non teño saída Xa non teño nai Nin o amor da miña vida Non me deben favores E non actúan sen deber Non hai empatía Nin pena fría Somente odio  Silencioso  Se nada cambia Qued...
Ler máis

Ela

Marca definitoria No meu brazo desnudo Sempre presente Coma os fascistas de antaño  Pero mexando sobre eles E medrando Cara un mundo iracundo Que devolve a mirada Lonxe de min Forte e resistente Fonte de amor e vida Segue adiante Constrúe onde pasa Conexións imborrables Sexa ou non decisión Difunde  Extende Existe  Para mín iso chega
Ler máis

chegados a este punto

Fun vítima da esperanza A maior das farsas Que che fai aguantar Obriga a soportar As dores máis inenarrables As máis duras humillacións E pra que? Pra diversión dos sen corazón  Que disfrutan vendonos cair unha vez e outra Estoupan en felicidade cando un de nós di: Desta vai a vencida Vencida está a historia ós seus designios Esperanza De que me sérve No teu nome cometeronse os peores pecados Exiselo todo a cambio de nada E nada é o que son eu por ti Sinto envidia daqueles que Golpearon a parede ate derrubada E saíron desta vida polos seus propios medios Eles foron valientes Non coma min Que son cobarde E inda espero ó que non vai chegar Así son eu 
Ler máis