Poemario funcional.

 É curioso o papel dos astros no ceo Neste mundo no que vivimos Serven de tótem ó que adorar  Para aforrar en psiquiatría  Que diría altaïr nesta longa escuridade Que nos rodea Se soubera  Que o usan pra enganar  E roubar a quen non pode Pagar o que debe Ó final non son alleos  Ás penurias que vivimos Mentres respiramos e durmimos O mundo xira e os monstros coa lúa  Viven Entre nós  Non hai capataces Non hai rapaces de dourados xeonllos Nin longas pernas adornadas con brillantes Non hai mans inpolutas Nós sós somos suficiente Pra enarborar a bandeira Vermella, branca e azul E rematar coa inxustiza Cos que cobizan Un futuro de morte e soidade Pra viviren ceibes de todo engano  De todo explorador  De todo aquilo que estoupa Das bombas da miseria e a fame Das relixións e inculturas Que artificialmente nos separan E ser dunha vez nós sós  Libres pra explorar E liberar o mundo E as estrelas Mais aló deste ser que esperta De mala maneira...

 Primeira dose A respiración é profunda e calmada A mente contaminada polas lembranzas Silencio absoluto somente interrompido Polo cotiá facer da burocracia, Estou tranquilo Estou triste O sabor metálico chega ó meu paladar Comezan a chocar os pensamentos  Voluntarios e involuntarios. Pero miña voz é forte  Domina sobre as demais  Segunda dose A gorxa profundiza no ferro As fosas nasais bloquease en vano Para evitar a entrada do veleno Mais entra forte nos pulmóns Vai direito ó cerebro A respiración perde o compás  E se difumina meu pensamento Hai conversa entre individuos distintos Nunha sola voz inda. Os ollos evitan a realidade  Esperan o momento da proxección  De novos patróns de cores. Estou triste   Terceira fose Entra a última gota de sustento Non sen reacción contraria do meu corpo O sabor é agora agrio e frouxo O cerebro concéntrase na escritura Brevemente As palabras bailan Ó son de Pink Floyd Relaxoe por fin Fálanme as e enfermeira...

 Esta noite non é calqueira A efemeride perdida só lembrada por min Marca o ritmo dos sucesos  A través das marcas que forman meu corpo Dende nacemento ate morte Olvidei crer en nada máis que en ti Deixei todos os ovos no resto Sen decatarme da sabotaxe premeditada E cando todo tomou forma ante min Lonxe de entender e aprender Enlouquecín E dende entón esquezo máis e máis Meu nacemento é un misterio Meu presente unha incógnita O que hai polo medio son sensacións fráxiles Reclamadas máis aló de min Onde non poden ser vividas Cedo olvidarei este día Olvidarei os momentos bos Que tanto quería conservar Esquecerei os momentos malos E todo o que tiñan que ensinar Que dequedaei coa dor de non voltar recordar Nen Sequera este día. O día que fun libre por vez primeira Ou o día que fun escravo para toda a éternidsde Amar ano Mais non son amado Nen merezo selo Meu suno é o do espectro Que sufre sen saber o motivo Condenado ó olvido absoluto Da calida morteq Sei ben que ás veces les algú...

Miro a lúa e a herba  Recordando momentos pasados Algúns mellores e outros forzados Como as rimas que compoñen todo Darei volta e media  Para atopar na imperfecta circunferencia Algunha referencia que me envíe  Mais aló das estrelas  E se caio no camiño  Que será, coitado de min, das risas Polas prisas estampei o cohete  Neste satélite  Salto alto e longo Facendo un novo camiño que seguir E construír o tramo final a percorrer Chegando á meta. Observo atento os eixos da vía Láctea  E nela atopo o meu misterioso cerebro  E dentro hai alguén máis non son eu É un ser misterioso e habilidoso Que manexa os fíos cando lle peta Titiriteiro ou costureiro é. Rasgueo continuo e tremendo  Distorsión e saturación  Pensamento interrompido Polo armonioso ruído Quen era fai un momento?

Recordasme? Soñarei estar máis preto Roto pero enteiro Relixioso e esperto Forte e  Preto Mais preto Carne e pel Fan de min Eu Mais quen sabe  Entre miles de posibles pasados Meu pasado es ti E meu presente son eu A próxima vez quen sabe Pode que a pantasma da felicidade me visite Ou pode que percorra o país  E olvide de min Como un neno Chorando na escola Collendo da man O mundo e a nada Recordasme? Eu recordote a ti Agora comeza outra canción 

 Houbo un tempo onde a dor non existía Camiñaba sen medo por rectas e escaleiras As articulacións non doian e se coxeei o finxía  Bos tempos aqueles nos que o nocello inda vivía Agora estou vello e doenme as cousas enteiras Cague nas costas de dios como doe Quero unha nova de titanio como Juan Carlos

 Non recordo a sensación de flotar Tanto tempo no fondo, a presión  Esquecín toda noción de nadar Sinto miña vida unha ficción Atrapado na perpetua inacción  Sen vistas de mellorar Non recordo xa os bós tempos Sorrir é unha palabra sen sentido  Un máis dos moitos verbos Alleos ó meu corazón ferido Xa sexa que o encollo ou estiro Fica baleiro e roto en Anacos Por sempre baleiro Por sempre atrapado No fondo enterrado En recordos e dor Perpetuo este estado  Malos tempos estes E con todo sego amando Mais non teño quen amar Estou afogando Non podo respirar

 Na distancia ó escuro absoluto Estendo os brazos e abro as mans Ollo cara o infinito perpetuo Xa non hai para xogar É tempo de voar Arranco firme cara adiante Fin da aniñar das aves O momento tanto tempo distante Chega por fin o momento Corro e salto a despegar Alonxo do chan xa distante Percorro o ceo e as estrelas Bailando con lume diferente Do que arde cas mareas De novo teño un lar Agora xa non teño outra Non sei como aterrizar Bato as ás con forza Este é agora meu fogar Entre as nubes e o mar Voo voando alto e baixo  Mais non caio  Nunca máis Non cairei E se hei cair  Cairei onda ti