xa non par.

Nós

Eles

Sós nun mundo gris cheo de cores 

Olvidado da man de quen o creou

Esperando o milagre que non chega

Ti

Eu

Non somos máis que xente de a pé 

Camiñando baixo o sol prometido

Sen poder disfrutalo ou permitilo

Preto

Azul

Cores do ceo que nos arruma

Consolando as almas xa perdidas

Nos cómodos seos do fracaso

Chego a ti?

Ou é o muro tan groso,

Tan duro e alto,

Que non chegan meus choros

Dentro

Fóra 

Conceitos difusos que definen 

A postura inamovible que tomamos

Coma se puideramos ter razóns 

Si

Non 

Palabras que poden ser máis que palabras

Se son entoadas no intre correcto 

Que xa nunca escoitaran nosos ouvidos

Querer

Odiar

Contrarios que conviven na miña mente

Cando escoito o nome que gardas

Celosamente pra eu non poder dicilo

É somente eco?

Palabras devoltas no aire

Denso coma o fume

Das fotos queimadas.