caos e suicidio
Non é sempre a poesía quen de expresarse as dores profundas agochanse no profundo máis aló do que podemos imaxinar non hai xeito dedicir o inombrable non podemos romper o silencio. Un día mais é a tolemia quen guia por escuridades invisibeis matando a memoria do que son destruindo todo o que fun pra ser agora nada. A inexistencia é pois a doctrina triste realidade que define o quen xa non son pra ninguen máis que un mal soño Pra min de min non hai mais que un monstro despiadado ser, despreciable criatura. Vou falar hoxe con sinceridade. Hai moitos meses que perdin toda esperanza, que meu día é a soidade ininterrumpida e a tortura constante. Ninguen vai vir salvarme, non por non poder, senon por non querer. Estou enchido de ira irracional e rencor contra o mundo, farto estou de non poder autocompadecerme, fareino pois ninguen máis o fai. Amar é miña maldición e condena. perdin completamente a cordura e sufro de crises, brotes psicoticos nos que perdo o control. Di...