Mensaxe sincero e críptico para Uxia.

Recordas eses momentos furtivos 

entre clase e clase, entre contido

as suaves caricias qie en baixo berrban

palabras e versos que ben esquivos

mais as mans falaban dabondo

O día chegou e con mais que palabras

e o primeiro bico, o mais importante de todos

Fixemos coma se nada e seguimos nas mesmas

ate que finalmente saimos do edificio,

nos despedimos,

e enton dixen 'Que somos?'

Enton fomos, longo tempo unha unidade de dous individuos

apoiandose un no outro, rompendo os muros. Estabamos unidos

Recordas mirar o un gran cometa indo ó norte 

coa cea enfriando detras,

Os paseos nocturnos sen bragas polas inmediacions do noso primeiro lar

A tolemia desmedida de amor e paixon aló por onde podiamos parar

As viaxes improvisadas cara o descoñecido, enfadados por falta de gasoil

Nosas primeiras noites xuntos traumatizandome diante dunha pantalla

o cheiro do mar e da area cando secabamos o corpo de nos bañar

os xogos con Chachiño que nunca mais puido xogar

as carreiras, os clacla, o colo de princesa ou de koala...

Recordas ter un lugar ó que chamar fogar,

ternos por costume e non por capricho foi un erro.

era inevitable o que ia pasar,

eran moitas as axentes que o querian parar

mais fuche ti ,en definitiva, quen me expulsou do meu fogar

Prometeche estar nas malas e mentiche

prometeche axudar e o contario conseguiches

Agora estou só por sempre

sen amigos nin fogar

cun amor infinito

que dentro debo gardar

pois xa esta por escrito

aquen o pode utilizar

E ti non volverás

verdade?

ninguén volverá

Vou ser completamente sincero

non hai xa no mundo enteiro

nada que me vaia rescatar

se ti non queres da miña vida

a ninguen mais lle valerá

entón a que ven ese medo?

esa estupida choreria?

o que haia ser será

e quen mais que eu pra decidir

aqui e agora

que quero estar fora

deste mundo putrefacto

que ri de min ás miñas costas

e de frente fai pelea de contacto

estou xa farto

de finxir estar durmido

de sorrir cando é debido

de dicir bueno en vez de mal

de calar cando quero berrar

estou farto de vivir

E por qué non?

Inda porriba de apaleaado pidenme estar contente

non podo sentir con sinceridade 

non  hai opresión maior que a vida

Recordas tuas palabras?

despois de destruirme por completo

despois de acabar coa miña vida

''Non te fagas dano''

Dano faime o silencio

dano faime a iñoranza

dano faime a tolemia

dano faime vivir

en dous anos so me sentin en paz un día

non foi pascua ou primavera

non chorei de alegria

pois nada bo pasou neste temo

salvo o abrazo lonxano da morte

É unha sensacion indescriptible

terror por suposto,

medo á nada

medo ó algo

mais tomar esa decisió foi sen dubida o correcto

por unha vez na miña vida tomei o control de min mesmo

rachei coas cadeas das tuas promesas viciadas

prepareime pro peor. 

pero espertei nunha cama de hospital

co cerebro xa cuerdo para mal

so pra descubrir que meu intento final

por que o mundo me comprendera

sería interpretado como un arma

pola que agora cumro condena.

Creme, morrería se puidera

pero alguén ten que cuidar dos cans

intentar que sexan felices ate o finala

e desapois poder exercer meu dereito mortal

a non botarte mais en falta

a non amarte en cada suspiro

a non recordarte en cada esquinaa

meu definiataivo dereito

a non quererte por fin.