respostas sen pregunta

Sobrevoando as cabezas 

Ás de esperanza

Ou desesperación 

Algunhas de tolería 

Outras de cruel cordura.

Os días de antes non voltarán

Perdidos quedan os días e os anos

De inocente felicidade e mente sá

Fecha de su porta do sorriso querido 

Pra non voltar escoitar 

Recordasme?

Como eu soia ser?

Non como son 

Recordas estar preto?

Eu non o logro esquecer

O código relixioso que rexía en min

Volatilizouse nun intre é pra sempre

Quedará perdido sen poder voltar atrás 

A memoria perdida non se pode salvar

Xoga ás agochas no fondo do mar

Agora camiño sen destiño no meu ser

Deambulando polos pasillos do recordo

Buscando unha entrada que non existe

O umbral definitivo que me leve a descansar

Pero está escuro e non hai luz que o ilumine

-------------------------------------------------------------------

Como explicar aquílo que sentín

Cando quedei só e sen tí 

Alonxeime de min mesmo é observei

Como eu mesmo non era eu

You locked the door

Throw away the key

There is someone in my head 

But is not me

E a medida que me alonxaba

Deixaba de sentir

Deixaba de pensar

Non sequera podo recordar

Máis aló do triste sorriso

Que despediu o para sempre

Dando benvida ó ate nunca

Pode parecer que tomei a vía fácil

O camiño máis rápido para meu fin

Pero non había fin ó que chegar

Somente había néboa

Desorientación 

Non había lar pra min

O fondo do mar parecía

O lugar correcto.

Onde miña mente se especira

Mirando dende o alto

Alleo á miña propia destrucción 

Máis sendo cómplice necesario

Dese acto de autolise

Que me levou ó inferno

Do que nunca máis sairei

Quen ía decir que pedir axuda

Era pecado mortal

A ser castigado

Nesta vida e maila outra

A pesar

Das promesas emitidas

De que non me ías deixar

Escribo nunha noite máis de insomnio un poema que intenta describir o indescriptible. A verdade detrás da ferida letal ó amor derradeiro e ós soños de nenos pequenos que soia ter. 

Non vale a pena soñar con nada, aló menos eu non o preciso máis. Nunca se fará realidade ningún desexo, elevado ou terrenal. Chegarei ó meu final sen ter feito nada. Sen ser pra ninguén nada. Só sen quen me chore. Así sexa. A min dame xa igual todo. Só quero que remate dunha vez está vida e con sorte equivocarme unha vez máis e ter se cadra outra oportunidade onde volver sufrir.