Introspección
Rompo as costelas abrome o peito nun intento funesto de fuxir de min mesmo cara o inmenso deserto de mentira e saudade tripas coléricas lume no sange a dor que non se olvida queda nas carnes Son a colleita poder dunha vida mal vivida rompo as costelas quebro o pescozo achegando meus ollos entre sangue seca e carne queimada procuro topar en min non hai nada.