2 de setembro
A Lua As catro estrelas que alumiñan Nun ceo contaminado Da luz impura do outro lado da ria No frio da noite Esperto, sentado nunha feble cadeira Que berra ante a tarefa Aguantar o meu peso As sombras das luces Escuras e alongadas Nascentes nas farolas No chan enterradas Nesta escura noite Que eu miro ó chan Creban meu xuizo Non podo pensar Que será da miña cordura Neste duro despertar Pola noite fecha Unha estrela no fogar Apagase e con medo Deixa de alumiñar Unha lampada fundida Que non sei cambiar Nin reparar O vento frio aviva meu recordo Do soño esquecido que non debia retornar Non pes sentidos, o movemento das arañas Miña unica compaña Neste terrible fungar Penso no vivido e penso no fogar Nun futuro torcido Que neste intre morre O cheiro fede a podre So quero rematar Este asubio infernal Que rompe o silencio Da lua celestial. E que hei dicirche A ti miña esperanza Cabo que me ata As terras deste mundo Meu amor que eu quero tanto Como dici...