Poemario funcional.

Non confundas miña pena miña tristura e pranto miñas bagoas salgadas coma o mar de Cangas que recorren miña face escoitando túas palabras. . . Pois estas bagoas disto están feitas . Das noticias chegan coma pedras lanzadas que rompen cristais coma se fosen ventanas que deixan escapar aquilo que eu sinto. . . E rompo a chorar . . . Feitas do recordo do colo baleiro dos brazos que inda recordan o peso dos queridos espazos agora desocupados e paran meu corazón. . . da chuva fría que cae de súpeto mollando as roupas colgadas que esperan o sol que as quenza mentres, as agullas paradas que nunca chegaron. . . De sorrisos perdidos baleiros de contido que enganan o mundo máis non a ti pois tes compartido comigo esa terra fermosa. . . De recordos queridos constantes esbozos daquilo que tiña e quero volver ter. Recordos amados como amado o mensaxe pra o amado receptor. . . De todo o que sinto de todo o que sufro de ira e dulzura de pracer...

Pois hoxe foi un dia mellor que onte, inda que un pouco baleiro de contido. Quedan duas semanas, pode que algo mais para que chegue o momento, pero pouco falta. Vaiamos co roio. Buscamos en nos mesmos e topamos nos demais aquilo que é autentico  o verdadeiro e real Aquilo que alimenta os corazóns dos soños que estoupan en fogos que quencen o luar De lonxano horizonte complexo desafio que suman acotio as durezas do chegar E percorremos o camiño a ritmo tranquilo ti e eu, comigo facemos camiñar Sen olvidar nosa meta os soños prometidos o feito perseguido do noso libertar. Pois hoxe quixen facer algo simple, clasico, se o conseguin ou non é outro cantar, alimentémonos xuntos de nos mesmos, pois non hai individuo que poida percorrer o camiño que hai por diante, non hai soleda.

Como collín costume de poñervos dous poemas, un vello rebuscado nos papeis de libretas fai anos ocupadas e outro fresco, feito de agora, improvisado. Isto me recorda, que o churrasco esta moi rico. De nos este tempo deste famento que queima por dentro e rompe á metá Silencio e baleiro perda e tormento saudade, sufrimento esta é a verdá. ----Agora o novo---- Cae o firmamento chuvas de cristal córtannos as ás  dobregan nosas forzas de súpeto é a nada. Hai dias que doen custa erguer pola mañan cos cravos da vida no peito custa respirar e soamente esperamos. Que chegue o mañá Rompen os xeonllos co peso da vida directo no chan caímos enrriba de todo aquilo que queremos. Deitámonos soamente soamente falamos soamente choramos soamente contando o tempo que chegue o mañá Soidades inmensas nun mundo ateigado o baleiro soñado non vale xa crebamos as costas E coa noite a esperanza e coa esperanza o m...

Levo xa uns cantos dias sen poñer nada por motivos tecnolóxicos. Estudar enxeñaria para que escarallen tódolos aparellos electronicos da casa ó mesmo tempo... Hoxe traio dous poemas, un vello e un novo, sen relación entre sí. O vello: Tento dicir as verbas correctas Cales son pregunto? non o sei, calo resposto lento, difuso Non materializa meu pensamento estou confuso son cobarde ou son parvo? Non sei agora dicicho dicirche que eu... E despois deste do 7 de Marzo, un novo e de mellor calidade (ou non): Arranco de min o corazón latexa moi forte e estorba. No seu bum bum constante distráeme do obxeto. Sego co bosquexo da miña mente pensante deixo o ser, acudo á razón. Arranco meus ollos déixollos na mesa confunden miña mente minten e manipulan sego na nova altura volvo ó consciente da empresa dos soños ... Deixo atrás as mans deixo atrás as pernas que buscan ilusións que persiguen falsas metas deixo atrás os pulmóns deixo atrás a cabeza que respi...

Hoxe averiarion simultaneamente meu movil e ordenador, inda que ambos funcionan un da fallos importantes e outro non carga e non sei canto aguantará vivo. Nestes momentos nos que o que me ata vida topase a 200 km sen posibilidade de reducción. A VIDA É UNHA MERDA NESTES MOMENTOS. Coitadiño e calado camiño ó lado de cando en vez, falo. Finxo estar tranquilo e sen parar miro aquilo que quero atento Espero ó momento que non chega atrapado polo medo non  podo e o intento Dou a virada e manteño a mirada pero o medo berra unha gran pedra no meu camiño Estiro os brazos nun amago de valor arrepío finxo outra vez e aparto a mirada E entón sucede o tan esperado o ansiado, covizado eu alonxo e ti achegas e deixasme abraiado facendo o que eu quería e non podía na miña cobardía teu valor deume vida pois nese momento esquecín meu tormento e fiquei namorado. Pois como levo un dia malo pois contovos o mellor que me pasou este ano, e nos últimos anos e pod...

Hoxe volvín tentar escribir un poema sobre un tema que non consigo definir. De modo que para cumplir vou improvisar algo por eiqui a ver. Vexo neles estrelas luces escuras que alumean a ialma que admira o corpo da serea. Grandes valeiros E sobre eles a terra De cor clara e loira de rios enchida dende eles vixían os anxos do seu nome Grandes Carreiros que percorrer no ceo. Branco e tranquilo enche o todo e fico perdido voando e soñando quizais estou tolo. Estou abraiado do rostro do mundo Miro e miro contemplo respiro dese cheiro lonxano dese amor derradeiro quen fora vento que mova as súas ás unha vez mais conteplalas o aire a terra o mar escuro un bico ansiado un feixe nocturno de xestos e vida Respiro quen fora vento digo o que sinto quen fora vento e irse contigo. Pois nada,  velaquí o poema,  do corpo de outro vello,  impersonal , que non significaba nada,  pensando sen mais,  saquei este outro derradeir...

Antes do poema de hoxe un poemiña curto que fixen onte pero non era dabondo pra colgar eiqui: Co fio na man e o ollo na agulla trenzamolo cabo das nosas vidas collemolos trozos esmagados e atamos e atamos Cortamolo fio cos dentes fechamolos beizos e tiramos nas nosas mans o resultado reconstruido Agora si, imolle: Lume gritan dende o outeiro lume, máis lume, reclaman a berros lume, lume ninguén acude lume e lume e mais lume arde a foresta na noite calada os prantos da terra non o apagan o lume do noso o lume do seu a nai na foresta agora morreu e que fan nas mármores cubertas de ouro rir e gañar roubarnos o mote roubarnos a terra o ár e o mar. A foresta queiman co lume de seu. Deles o papel de nos as cinzas as vidas esgotadas e as carteiras enchidas o seguinte lume será noso sobre a súa cobiza. Este poema é un recordo,  cousas encerradas do tempo,  que chegan de súpeto en choros,  ira e sufrimento.  Queimemos os Pea...

Desta vez toca ser feliz. Ficamos parados neste ínfimo mundo calados e sordos xuntos pegados o tempo por nos non pasa non lle facemos caso atados por bos nudos os cabos nosos brazos deixamos atrás a porta entramos sen soltarnos e ficamos parados de novo mais esta vez sentados rompe o silencio do mundo verbas breves e sorrisos queimamos a pel no calor do roce e ficamos quedos atados pegados Despois deste momento que faremos? pois non sei que opinas ti por min repetiremos. Non adoito escribir cousas deste tipo, mais miña imaxinación da cousas e esperanzas que esbozan sorrisos na miña face, e estou contento mais nada, non preocupar que estou ben de saúde, pero hoxe quería darlle homenaxe a quen quero. No faio hai moitas cousas e todas valen como excusa pra abrazarte. Volverei escribir cousas turbias, non vos preocupar, pero tamén hei de exteriorizar que so feliz, que sodes moi pesados.

Hoxe é un pouco máis dificil do que era onte escribir poñer os versos no lienzo falar sen medo dicir As palabras perdidas na nosa memoria olvido e escuridade non alumean entre nós por nós seguimos pero calamos tanto que falar dicir Queimamos os esforzos rompemos os osos das mans e os pes rachamos con todo e cando estamos sen forza vencidos nos xeonllos choramos  marchamos tanto por facer dicir E negamos os sorrisos negámonos os beizos reviramos a cabeza queixamos doemos facemos non saber coñecernos e entón choramos entendemos xa non hai nada que facer dicir E rexurdimos nalgo novo derradeiro ou temporal nun ultimo esforzo pra recordar cheirar falar camiñar E por ultima vez  contarnos nosas cousas inquedudes e soños dicir Este poema é a reconstrucción doutro vello,  poderoso e escuro,  máis rexurdimos e rexurdiremos,  o novo despertar.  Agora hai lu...

Vou improvisar aquí algo, pero antes hei de comentar algo para non aburrir ó espectador. Toda historia comeza nun bar, esta non é unha historia. Estes dias estamos golpeados pola dura realidade dun momento traxicamente histórico, e nesa traxedia nace unha nova, forxada a golpe de quincena, alongando o sufrimento un pouco máis cada vez. Rematará isto algún dia? Preciso facer un viaxe, preciso compañía. As luces do aceiro embrabecido quencen os corazóns dos homes alumean o futuro esclarecido da forma ós soños TIN ! Golpes e golpes Toman forma de espada os soños as ilusións alimentan o lume as faíscas limpannos os ollos e pouco a pouco fan punta TIN! e despexa o fume As paisóns dan cor ó aceiro e a mente agora o arrefría. Un último golpe certeiro e o fio brota do metal TAN! Agora esta lista As dores afían o duro metal os sufrimentos do pasado preparan o golpe ó animal e cargan a forza dos brazos ZAS! O golpe executado Nesta espada na...

Hoxe é un dia máis e un dia especial, non polos motivos obvios, son incontables as datas coma esta que pasan coma unha suave brisa un dia de vran. Máis desta vez é distinto, hoxe é outro dia pois este é outro ano. Son varias as personas coas que compartín estas datas máis estas é a primeira na que a comparto con este sentimento, moitas veces pensei amar pero esta é a primeira, a real. As areas do tempo caen cae das mans, fuxe escapa do control o tempo non perdona o tempo mata oxida ante él, choras. Que lagrimas fai o tempo máis as miñas son de alegría doces coma os beizos que esperan despois do día o tempo pasa e con el chegan esperanzas e soños momentos sorrisos pensamentos O tempo rompe os nosos osos cana as nosas cabezas queima nosos recordos é cruel o tempo, implacable non é amable As areas do tempo caen pero para o meu contento na man que as suxeita a man que me espreita os beizos que esperan os bicos que anuncian pois o tempo me leva pero xa non d...

Contarei que hoxe fun reclamado como practicante do meu oficio. No piso de abaixo precisaban un electricista así que alá fun, despois de horas intentando arreglar o problema... Segue igual que o topei. Escoito o marmullo e vexo impotencia. O caos da escena paraliza meu ser incapaz, perdido, non podo ver penso e falo, non sei que facer. Busco a forma de achegarme, tocar cos dedos cubertos fochico o desorden. Movo o océano e este non responde négame o premio, a resposta, volven. A presión do peito faise insoportable sinto meu corazón, meus nervios arden. Queiman, o fume brota dos meus ollos Perdo a idea do que e estou facendo O caos da escena agora son eu. Repito o marmullo na idea e golpeu A sangue cae en tono escuro, denso miñas mans marchan, é inalcanzable. Na honestidade cego vou, chora Correndo ó interior, voa miña mente, sola soa o Marmullo escuro da sangue a sangue e o caos a impotencia e a dor incapaz e doente a mente rom...

Onte non puiden publicar xa que meu interne non quería prestar servizo. Non sei cantos días levamos deste encierro, prefiro non levar a conta dos dias que levamos, soamente ter en conta que falta un menos. Os beizos inquedos e secos fican abertos tremendo. Buscan o aire, o alimento sabores que trae o vento. Vira a cabeza buscando consuelos perdidos, ansiados O que esta lonxe sinte preto Cheiros que trae o vento Os dedos nerviosos acariciando aquilo que non poden ver Peles de alegría e sustento, luces que trae o vento. Queiman os pés, afogados fríos e quedos, atados. Lonxe estou e lonxe teño os amores que trae o vento Hoxe foi un día longo e non sempre pode cumplir os desexos, os dias longos son os máis duros, os curtos os máis felices, con sorte cedo poderei pasar a vida nun segundo. Esas son as cousas que trae o vento.