Poemario funcional.

Hoxe sí hai intro. Achégome rápido, correndo o respirar pesa dende hai tempo. corro e pouco apouco estou máis preto e non deixa de crecer, é inmenso Da altura de mil estrelas do ancho de mil océanos. Persigo sen parar a figura colosal non quedan reservas, non hai forzas pra manterse en pé, Pero é tan magnifica esa figura tan grande, tan cálida, tan querida... Que corro e corro a perseguila. Día a día mírolla máis preto non lle aparto a vista, non podo quizais se a aparto se mova. E se marcha lonxe esta montaña? Non podo permitilo, agora non agora estou decidido, sego. Non hai chuvia nin vento nin pedra nin penedo ninguén e ningún outro que me afaste do destiño escoitade miñas verbas apartade, non podedes comigo. 'Miña decisión esta tomada ese mundo é xa meu, non cambiarei de idea, nin terra nin ceu nin parede nin serea os cantos non os oio' corro e corro. Pois velaquí está, non rima nin a tiros, pero gustame así, xadea polo cansancio, ou ig...

Non hai intro. Quito o anel e poño as mans a traballar o corazón ordena e a mente ordena as palabras que saen da miña memoria queima a superficie baixo os dedos teño que dicilo direino Hoxe sentín medo e saudade sentín opresión e impaciencia sinto moitas cousas cada dia e cada día é unha condena O medo e duro e implacable invade tódalas cavidades. Anuncia o fin de todo o que quero e nega a felicidade que teño O medo a perderte o medo a perderme medo a que o tempo mate isto que sinto, a ti que te amo. Maldito este medo que teño este medo tan malo. Mais topo cada dia a saída polas verbas curtas ou longas simples ou complexas sentidas ou vanales as palabras que me adicas as palabras sálvanme. Así saen estes pensamenos rápidos e sinceros sobre unha persona, so unha quen me ata a esta realidade que me salva do medo da oscuridade dou grazas obrigados querote. Se a mente non manipula as verbas son unicamente ...

Levo todo o dia escoitando música, é o que ten o encierro. Non sei a vos pero a min a música gústame que toque dentro, que transmita sensacións extrañas, claro que tamén esta ben cando fala de cousas interesantes ou cando simplemente da ritmo ó corpo e axuda a desestresarte. Ó que iamos, que unha canción estame a inspirar, que profundo, son un artista. Vexo pola fiestra e topo o infinito. Achégome ó fondo, perdido camiño polas estrelas, persigo esa luz brillante que xoga comigo esquiva miñas mans, escapa. Respiro máis e mais lento Meus ollos tornan brancos a luz fuxe, marcha. Fracasei na miña misión? leva miña conciencia o vento estou lonxe de min mesmo flotando no espazo e a luz marcha perdido na inmensidade do profundo un coa nada, so co todo A tranquilidade é escuridade non respiro meus ollos brancos están negros caín do ceo e che deixei atrás síntollo. a paz agarda, o profundo chama fallei e co meu fallo condeneime ó olvido Silencio. Estes versos caren...

Este poema non vai ter maior introducción que esta que anuncia a brevedade da introducción. Os porcos narcisistas mandan na escaleira nunha sociedade perdida, valeira na que o nós non vale nada o eu manda, o ego domina o discurso da gran maioría. Que mundo tan noxento cheo de porcos non porcos bravos, nin porcos celtas porcos miserables que cheiran porcos desleigados e mal feitos. porcos liberais e porcos famentos. Eu EU eu eU confunde reflexivo con egocéntrico trabucan sentimentos propios e alleos néganse a saber e sentir, están cegos so choran por eles, so rin dos demais. Mentres miles, millóns choran os porcos contentos gritan en palabras de un compañeiro poeta mestre do verso non alleo ó de fora Como vou ser feliz se meio mundo chora. Pero non desesperemos xa os refrán dino a tódolos porcos chégalle seu san Martiño. Estaba vendo o debate do congreso na tele, e cousas da conciencia que me revolve o ouvir as porcas palabras que graznan aqueles que ena...

Acabo de publicar meu poema de hoxe, tódolos dias fago o poema e llo paso á miña escritora favorita, mais este vou telo en segredo, a ver se o mira alguén ;) Non vai ser nada profundo nin sentido, mais reflexión que poema. Hai poetas que falan do mar hai poetas que falan da terra hai poetas do amor poetas da xente poetas da historia e poetas da rúa hai poetas da dor hai poetas da amargura e poetas da vida poetas de deus poetas do diaño hai poetas bos hai poetas malos e hai poetas de merda Quixera saber eu de seguro son poeta da dor pero son malo ou ben son de merda. Meus mellores poemas, bos, malos ou de merda están feitos sobre a dor e a tristura, e teño poemas felices, máis en todos hai amargura, hai quen pensa que iso é malo, pero eu creo, que esa dor é mais valiosa que ningún sorriso, esa dor da forzas. Cando amas a dor da un contraste especial, despois da treboada o sol brilla mellor. Cando precisas de arrancar e loitar, por ti e sobre todo polos demais, po...

Pois estou escribindo isto mentres intento conseguir que meu telefono cargue, penso que o conector da corriente esta mal e dada a situación actual non podo arranxalo. Aquí estou facendo palanca co pe na única postura na que parece que carga. E fastidia bastante que quero falar coa moza que eu quero e non podo, e levo un dia movidito, a convivencia é canto menos dura. Así pois estou que mordo as paredes. Escribirei algo para desfogarme e que quede constancia deste fin de dia de merda. Fago malabares manteño feblemente o equilibrio mentres nunha man escribo noutra fago forza. Manteño a compostura máis tiemblo cando ando aquí me topo escapando buscando calquera cousa calquera escusa que me quite o animo que me debilite o esprito e entón deixar cair este peso sobre o chan que piso Mais teño calma inspiro, aguanto forte e expiro. Avanzo un pouco máis non me rindo queda pouco, sigo. A meta espera e con ela meu destiño. Tiemblo de volta máis non desisto. Coment...

O día de hoxe foi un día especial para min, a aniversario de algo, é a primeira vez en tempo que vivo este dia con alegría, estoume a recuperar. Con celebración a este dia lin poemas vellos gardados na miña libreta, poemas tristes, moi duros, un recordatorio dunha dor xa olvidada. E arrinqueinos da libreta, gardeinos nun lugar escondido, a espera de decidir que facer con eles, por un lado non quero eliminalos como xa fixen concora tantos poemas vellos, por outro a dor que desprenden inda afonda nas miñas cicatrices. Decidín pois, faga o que faga con eles, realizar un novo poema con partes destes, un recordatorio de tempos tristes en tempos felices. Non sabía se poñelo aquí e quizais o borre pero na miña libreta esta xa escrito. Quentes beizos apuñalan sen piedade meu corazón esta quedo. Tiemblo ó escoitar as palabras. É a fin inevitable? Perdín xa toda esperanza. Cada paso adiante son dous atrás. Hoxe pode ser o día de por fin rematar dun xeito ou outro isto ...

Ó parecer onte tentei publicar isto sen éxito. Un erro da sociedade moderna supoño. Fin da presentación. Voan corvos sobre min as plumas negras ocultan o sol seus berridos tapan meus gritos esperando a que chegue o fin desesperado movo os brazos busco unha compañia non quero morrer só. As aves caen sobre min aliméntanse do meu corpo condenan miña ialma ó baleiro infinito da escuridade intento moverme e non podo a fuxida é inutil escapar é inviable. Castigan punzadas sobre min miña pel é arrancada deixa ó aire a miña carne agora son so alimento cómenme por partes viña voz queda afogada esta é a morte da soidade. Onte antes de ir durmir vin unha peli de terror, bastante mala ademais, e quería intentar escribir en verso unha escena que me produciu especial interese, a idea de ser comido polos corvos, sen poder fuxir, é unha idea realmente terrorífica. Tocaron cousas de terror, á noite algo máis bonito.

Pois onte non escribín nada e síntome mal por non facelo, mañan haberá escrito dobre para compensar. As veces as palabras circulan libres outras resisten o movemento, néganse, néganse a ser arrancadas do seu lugar a servir a nada, non queren falar. É entón cando hai que obrigalas tomalas con forza e sen piedade expulsalas do seu escondite: Toma forza o aliento, listo para saír chocar coa gorxa, a boca, os dentes facer forma e transmitir a mensaxe máis di non o corazón cobarde di non a mente dispersa esvanecen marchan vanse non ar ar ar si respira e voltan restablecen a mente regresa agora o corazón arde a palabra lista, dura coma a laxe non vai deixar mensaxes pendientes queiran que non a palabra vaise ouvir QUEROTE. Comento que iste poema non so é personal e moi sentido. É a primeira vez que experimento coa forma deste xeito, pido pouca dureza contra min. So é un poema non? so para min é algo mais.

Levo xa dous dias sen apenas durmir, salto de estado de animo sen criterio, este encerro estame a volver tolo, espero durmir esta noite. Antes de comezar quixera contar que non soio recordar os soños da noite, soio recordar os pesadelos iso si. Pero o tema a tratar agora son os soños reais, é como chamo a eses soños verosímiles que cando esperto provocan en min unha extraña confusión, como se non espertara de verdade, e nas seguintes horas, a medida que se despexaba miña mente eses soños quedaban na miña mente ó redor de recordos de verdade facendome confundir realidade con ficción. Isto faime sentir moita ansiedade nas seguintes horas ata que facendo secuencia de acontecementos consigo discernilos. Non soe pasar máis pareceme algo curioso digno de contar. Imolle ó miolo da cuestión: O máis duro de soñar é recobrar a cordura os oníricos pensamentos abren paso entre o sentido quedas perdido a nube do vivido, son extraños. as veces andas un camiño, noutras estas perdid...

A verdade, hoxe xa intentei escribir mais non me saia, centreime en desarroiar unha partida se ben fixen un guión de 4900 palabras nada de iso vale pra as miñas cousas, igual o publico igualmente, xa verei. Chega a noite tralo dia e facía tempo que non sentía o terror, o medo de quedar por sempre quedo neste redondo penedo de quedar lonxe estando preto As veces custa falar sentar na cadeira e dialogar con sinceridade e admitir e sen mintir dicir que temes o peor que marche o sol e non volva nunca mais pois se tibera que por unha cor a este sentimento porialle un azul escuro pois teño medo ó futuro Despois de tanto tempo teño algo que perder e farei prevalecer este curioso poder que agora teño pois quen quere algo teme perdelo pero mais teme deixar de querelo.

Non hai vento, non hai ruido quedo esta o mundo, calado, durmido. A paz é total, o silencio é todo os ollos están quedos, sen movemento os queiros toman mando dos sentidos. Cheiros novos e cheiros antigos recordos frescos que enchen a memoria fecho os meus ollos e miro. A paz recorda o tempo pasado. A saudade afonda na ialma unha sede enche miña boca e non hai forma de saciala Fico quedo e desesbuxado. Rompe o silencio unha voz coñecida na escuridade da memoria atormenta grava a lume o meu encerro nesta paz que é agora condena xa non quero mais paz que volte a guerra.                          O son da saudade.