Do fondo da escuridade tamén pode haber saudade.

O día de hoxe foi un día especial para min, a aniversario de algo, é a primeira vez en tempo que vivo este dia con alegría, estoume a recuperar.

Con celebración a este dia lin poemas vellos gardados na miña libreta, poemas tristes, moi duros, un recordatorio dunha dor xa olvidada. E arrinqueinos da libreta, gardeinos nun lugar escondido, a espera de decidir que facer con eles, por un lado non quero eliminalos como xa fixen concora tantos poemas vellos, por outro a dor que desprenden inda afonda nas miñas cicatrices.

Decidín pois, faga o que faga con eles, realizar un novo poema con partes destes, un recordatorio de tempos tristes en tempos felices. Non sabía se poñelo aquí e quizais o borre pero na miña libreta esta xa escrito.

Quentes beizos apuñalan sen piedade

meu corazón esta quedo.

Tiemblo ó escoitar as palabras.

É a fin inevitable?

Perdín xa toda esperanza.

Cada paso adiante son dous atrás.

Hoxe pode ser o día

de por fin rematar

dun xeito ou outro isto termina

se hei de morrer

que sexa da miña man

non haberá mañan.

A sangue sae das miñas venas

o amor non vai voltar.

fico frio e quedo

teño medo

isto debe parar

non quero máis sorrisos

falsas palabras nada enchen

hoxe voltei estar mal

dun xeito ou outro

isto vai terminar.

Engado agora os novos versos de novos poemas, como recordatorio da luz que hai en min.

que volte a guerra

non quero máis paz

a guerra dun sentimento vello

que se revela

loita, ante a derrota do olvido

agora estou tranquilo, sorrio

recorda este dia

pois non será o último.

E con isto recupero o poema/dia, vou copiar de alguén que sei eu e vou poñer algo seguindo un tema recurrente, igual non queda ben, son cousas miñas.