Días e días
Como collín costume de poñervos dous poemas, un vello rebuscado nos papeis de libretas fai anos ocupadas e outro fresco, feito de agora, improvisado. Isto me recorda, que o churrasco esta moi rico.
De nos este tempo
deste famento
que queima por dentro
e rompe á metá
Silencio e baleiro
perda e tormento
saudade, sufrimento
esta é a verdá.
----Agora o novo----
Cae o firmamento
chuvas de cristal
córtannos as ás
dobregan nosas forzas
de súpeto é a nada.
Hai dias que doen
custa erguer pola mañan
cos cravos da vida no peito
custa respirar
e soamente esperamos.
Que chegue o mañá
Rompen os xeonllos
co peso da vida
directo no chan
caímos enrriba
de todo aquilo que queremos.
Deitámonos soamente
soamente falamos
soamente choramos
soamente
contando o tempo
que chegue o mañá
Soidades inmensas
nun mundo ateigado
o baleiro soñado
non vale xa
crebamos as costas
E coa noite a esperanza
e coa esperanza o medo
da monotonía do día
e trememos no soño
do que soamente queremos
que chegue
con presa
que chegue o mañá
Pois hoxe foi un deses dias,
que te sintes perdido,
e buscas saidas,
e topas que elas
estaban xa aquí onte,
e so esperas,
que estexan mañá
Comentarios
Publicar un comentario