Nudo mariñeiro

Desta vez toca ser feliz.

Ficamos parados

neste ínfimo mundo

calados e sordos

xuntos

pegados

o tempo por nos non pasa

non lle facemos caso

atados por bos nudos

os cabos nosos brazos

deixamos atrás a porta

entramos sen soltarnos

e ficamos parados de novo

mais esta vez sentados

rompe o silencio do mundo

verbas breves e sorrisos

queimamos a pel

no calor do roce

e ficamos quedos

atados

pegados

Despois deste momento

que faremos?

pois non sei que opinas ti

por min repetiremos.

Non adoito escribir cousas deste tipo, mais miña imaxinación da cousas e esperanzas que esbozan sorrisos na miña face, e estou contento mais nada, non preocupar que estou ben de saúde, pero hoxe quería darlle homenaxe a quen quero.

No faio hai moitas cousas e todas valen como excusa pra abrazarte.

Volverei escribir cousas turbias, non vos preocupar, pero tamén hei de exteriorizar que so feliz, que sodes moi pesados.