Na Romaria

 Primeira dose

A respiración é profunda e calmada

A mente contaminada polas lembranzas

Silencio absoluto somente interrompido

Polo cotiá facer da burocracia,

Estou tranquilo

Estou triste

O sabor metálico chega ó meu paladar

Comezan a chocar os pensamentos 

Voluntarios e involuntarios.

Pero miña voz é forte 

Domina sobre as demais

 Segunda dose

A gorxa profundiza no ferro

As fosas nasais bloquease en vano

Para evitar a entrada do veleno

Mais entra forte nos pulmóns

Vai direito ó cerebro

A respiración perde o compás 

E se difumina meu pensamento

Hai conversa entre individuos distintos

Nunha sola voz inda.

Os ollos evitan a realidade 

Esperan o momento da proxección 

De novos patróns de cores.

Estou triste 

 Terceira fose

Entra a última gota de sustento

Non sen reacción contraria do meu corpo

O sabor é agora agrio e frouxo

O cerebro concéntrase na escritura

Brevemente

As palabras bailan

Ó son de Pink Floyd

Relaxoe por fin

Fálanme as e enfermeiras

Atandome a este mundo

Que desexo abandonar 

Non hai máis loita

Meu corpo  cede súas forzas

Fisicamente estou 

Pero non importa

Agora a mente protagonizaa

Os últimos momentos nos que son capaz de escribir

E despois, cando eu deixei de escribir

Adiantovos a reacción

Pensarei só nela, en Uxía

Nos e eles

Eu e ti

Arriba e a abaixo

Cada quen ó final

Elixe súa aposta

Eu xa elexín

Todo a Uxía

 E mais nada

E se fracaso na aposta 

Que así sexa

Hei morrer sabendo

Que todo meu ser 

Serviu para amar

Inda que non fora
Para min

Amote, quen queira que lexa isto

Amote

Non podo facer senon amar

Ata topar quen mereza o amor

Que   boto e resumo

Corre 

Chega o lonxe que queiras

E recordame

Non podo máis

Inda que miña memoria esquece

Lembrate do que fun

Por favor