Política involuntaria

 É curioso o papel dos astros no ceo

Neste mundo no que vivimos

Serven de tótem ó que adorar 

Para aforrar en psiquiatría 

Que diría altaïr nesta longa escuridade

Que nos rodea

Se soubera 

Que o usan pra enganar 

E roubar a quen non pode

Pagar o que debe

Ó final non son alleos 

Ás penurias que vivimos

Mentres respiramos e durmimos

O mundo xira e os monstros coa lúa 

Viven

Entre nós 

Non hai capataces

Non hai rapaces de dourados xeonllos

Nin longas pernas adornadas con brillantes

Non hai mans inpolutas

Nós sós somos suficiente

Pra enarborar a bandeira

Vermella, branca e azul

E rematar coa inxustiza

Cos que cobizan

Un futuro de morte e soidade

Pra viviren ceibes de todo engano 

De todo explorador 

De todo aquilo que estoupa

Das bombas da miseria e a fame

Das relixións e inculturas

Que artificialmente nos separan

E ser dunha vez nós sós 

Libres pra explorar

E liberar o mundo

E as estrelas

Mais aló deste ser que esperta

De mala maneira 

E poder soñar por fin

Sen ter medo ó vivir

Libres

Nós 

Sos