Dano cerebral

Miro a lúa e a herba 

Recordando momentos pasados

Algúns mellores e outros forzados

Como as rimas que compoñen todo

Darei volta e media 

Para atopar na imperfecta circunferencia

Algunha referencia que me envíe 

Mais aló das estrelas 

E se caio no camiño 

Que será, coitado de min, das risas

Polas prisas estampei o cohete 

Neste satélite 

Salto alto e longo

Facendo un novo camiño que seguir

E construír o tramo final a percorrer

Chegando á meta.

Observo atento os eixos da vía Láctea 

E nela atopo o meu misterioso cerebro 

E dentro hai alguén máis non son eu

É un ser misterioso e habilidoso

Que manexa os fíos cando lle peta

Titiriteiro ou costureiro é.

Rasgueo continuo e tremendo 

Distorsión e saturación 

Pensamento interrompido

Polo armonioso ruído

Quen era fai un momento?