parte 1: Infancia

Custoume medrar máis do debido

Absorto en fantasías infantís 

Perdido polo camiño esquecendo camiñar 

Negándo abandoar o mar coñecido

Rogando por un eterno éxtasis

Que me quitara o medo a naufragar 

Tardei en medrar máis medrei

Se cadra máis do que tiña que ser

Nun chisco era novo

No seguinte era vello

Decateime no mirar do espello

Outrora brillante e esperanzado

Agora apagado e cando de existir

Medrei e agora

Xa nunca voltarei

Sentir o amor que antes me enchía.