fásmido insular.

Tristura é o castigo.

Inconmensurable tortura

Tanta que antigas nela

Perdido entre súa escuridade

Pra sempre

O dano cerebral é irreversible

Ó borde do colapso

Súa fráxil estrutura

espera agonizar porfín

E mentres esperas

fórmulas mil preguntas ó aire

A neve cae do ceo e te enterra

Non hai ningunha resposta

Son unicamente palabras

Algunhas cousas non se deben de saber

Máis ti preguntas sen cesar

Sen té decatar de que estas cuberto,

frío e entumecido

Incapaz de moverte

Todo conxunto de palabras foi dito

Todo intento de achegarse rematou

Todo rematou en fracaso

E aquí segues. 

E por que?

Inercia pode ser ou unha fútil esperanza

Nada que vaia cambiar o feito irrevocable

De que estas morto antes de morrer

Respirando o aire viciado e reciclado

Unha e outra vez