un determinismo vital

Tomaches de min todo o que era teu

Ate a última esperanza

Puxacheme contra o muro

E espido

Quedei ante o mundo

Non deixaches máis que ausencia

Ausencia nas noites 

Os abrazos que non volverán ser

Os tacto suave da túa pel 

Olvidaches de min

Eu de ti non olvidei

Non poderei olvidar 

Aquela que foi miña vida 

A miña familia

O meu fogar

Agora ando pero

Roto sen ter onde chorar 

Sen forzas pra berrar

Que inda así te quero

Decheste a volta

Dándome as costas

Alonxandote o máis rápido posible

Non sei con que intención 

E perdiches por favor 

Que non me fixera dano

Pero o dano xa estaba feito

Feridas profundas que nunca fecharán

Miroume cando inda que durma

O día a día é o día menos

Que me achega ó final

Afogandome lentamente 

Síntome apartado 

Sen dereito a existir 

Pois ti non me falas

Ás veces penso na sorte que tes

De non ter que sufrirme

Tolerarme

Mirarme

Amarme

Eu tampouco o fago

E xa sei

Que é meu deber loitar

Crecer e confiar

Quererme

Máis é un imposible

Caseime de intentar

E agora quero tumbarme

Descansar por vez última

E rematar dunha vez
Con este chiste mal contado

Do que só me río eu.

Ás veces penso en que pode que me levas como eu té leo a ti. Máis seu que non é verdade. Ti olvidache miña existencia. E está mellor así. Mellor para ti non saber de min.