os cativos maiores

Sorprendesme no sono

Soñando con eu solo

Enfronte dun muro invisible 

E ó outro lado as nada

Da realidade ó irreal

Téñollo que cruzar

Frente con ladrillo

Golpe a golpe

Un chisco máis preto 

De ser algo ó fin

Peixe grande no deserto

Eu e ti e ti máis eu

Rompemos mutuamente

Como tal nos queríamos

E agora é diferente

Xa non hai razón de ser

Máis aló da inercia

Non é senón esa

A chamada quinta esencia

Do amor

Darse conta da verdade

Que non vale a pena

É un soño de crianza pequena

E toca traballar e preocuparse

Das facturas por pagar

Da fame que quitar

Do infinito do mar

Que endexamáis explorarei

Dos tempos felices

Ós que nunca voltarei

Mal fixen cando pensei

"Desta vai a vencida"

E agora arrastro polo chan

Encadrado de por vida

Famento como un can

Mais non de comida.

Quen me dera unha partida

Dos xogos de antonte

Terte en fronte

Pra poder té mirar

É dicir por vez última

"Quérote"

Antes de esmorecer