Intento en vano

Carezo da fé precisa

Para entoar unha canción 

Que me achegue á salvación 

De forma simple e concisa

Pertenzo ao un mundo caído

Na desgraza é a decadencia

Non xurarei máis obediencia 

Que as do meu corazón partido 

Observo todo en silencio

Chegando á unha conclusión

Que é xusta miña reclusión 

Que eu mesmo sentencio

Carente de sentido

Vivo día a día 

Sen parar a respirar

Sen poder atopar

A calma prometida 

Ou o doce olvido

Xogo cas palabras

Coma xoguei contigo 

Sen sequera decatarme 

Rendido ante o desarme

Do baleiro de contido 

Das promesas que duraba

Un non gravado a lume

Nas miñas cansas costas

Define meu destino

E a min coma persona

Dos demais son estrume,

Abrazando pochas rosas,

Sangrando polo espiño;

Ó que todos abandonan