honestidade na marcha

Acepta a amarga dor

Demasiado tempo pasou

Hai abrigos pra por

Que calmen este frío

Que sinto dentro de min

Fórmulas que teñen

O que eu sinto realmente 

Mais non hai forma

De olvidar o que soñei

O que soñamos

Cando decidiches?

Cando marchei?

Cando decidiches romperme?

Mentres sufría?

A ira contida sae polos poros 

Expresando o terror

De vivir esta vida

Solitaria e perseguida 

Que ti me deixaches 

Quedaches con mellor de min

E o resto non respira 

Fede a podredume

A tolemia e desaxuste 

Iso é o que queda

Cando decidiches?

Mentres durmía?

Cando decidiches romperme?

Mentres choraba?

No medio da locura

Só hai lágrimas no meu interior 

A lousa da tristura 

Volveuse meu inferno

Enfrontándome ó mundo

Só falo de morte

Honestidade infinita 

Un último acto de amor

E saír da escena 

Rematadas miñas liñas 

Un modesto intento

De tomar o control

Por última vez

Adornando o final

Contando toda a verdade

Se teño oportunidade

De ter últimas palabras