Gloria ós caídos

Ti eras miña última oportunidade

De ser alguén mellor do que son

De coller o mundo nas mans 

E melloralo

De facer as cousas ben

Ti es a fonte das miñas bágoas

Que derramo sen piedade

Coma se fose culpa túa 

E non miña

Que botara todo as perder

Cada momento tería que ser un tesouro

E no seu lugar sinto unha espiña

Profunda na carne e fai sangue

Que brota lentamente de min

Inundando meu pequeno lugar

Onde esperar ate o final

E nada neste mundo perdura 

Todo é en vano ó final

No fondo do corazón 

Amareite inda que non estexa

Isto é o adeus definitivo

O impulso antes de saltar

E voar 

Por sempre

Pois fun na vida un fracaso 

Mais xa non acobardaerei

Regreso ó fogar que tiñamos

Onde vivirei para sempre

Na memoria dos que quedan