Crenzas incorrectas

Comezo crer na xente cando me di diferente

Alleo á estable normalidade que todo o permea

De quizais as cousas sexan doutra maneira

De quizais non é o mundo. Son eu quen erra.

Trabucado no ouvido cando escoita promesas 

Na vista que olla miradas ternas e extensas 

Errado no tacto da suavidade inagotable do contacto coa súa pel

Errado, en fin, en todo aquilo que penso, ou pensaba, ou pensei

Vexo agora con amplitude a quedume deste mundo

Nun movimento perpetuo sen sentido nin final

O mesmo era non mover nada que dar voltas en círculo 

Non existe no mundo a bondade sen interés 

Non existe a raiba

Non existe a compasión 

Non existe o agarimo

Non existe o amor

Tan só un truco de ilusionista ben elaborado

Que me tivo toda a vida enganado

Crendo na maxia coma un neno cre no seu entorno

Estou errado en todo o bo

Preclaro en todo o malo

Estou só 

E sempre estarei.