Autocompasión e falta de autocrítica

Non entendo ben que pasou

Como sentirme ó respecto

Que facer ou que pensar

Tórnase imposible de facer

Abuso, acoso, violencia

Fortes acusacións 

Rememoro o día que a esperanza

Desapareceu de meu ser

Recordo chorar, horas, días

Un pranto pesado ininterrompido

O papel impreso indescifrable

Salvo prá abogada de oficio

Os días posteriores non durmín

Somente choraba e comía

O que alcanzar miña man era consumido

Quería poder estar colérico

E que miña ira fóra ós demais

Pero era só pra min

E todo foi a peor nun intre

Cunha chamada dende Vigo

A cidade que eu amaba como un fogar 

É o último sitio onde quero estar

E mais non podo estar en máis sitios

Sen que me sinalen co dedo

Descoñezo o discurso que deu lugar

O embargo do que me quedaba por amar

A expulsión do lugar onde eu pertencía 

Mais sei da súas falsedades e miseria

Maldade mesma que permeou todo 

Marcando pra sempre un x en min

"Non quero que se faga dano"

Curiosa ironía é esa

Querer quitarme a capacidade 

De ferirme a min mesmo

Mentres me fires de morte 

Supoño que foi culpa miña

Culpa toda,

Por falar demáis 

Facer demáis 

Crer demáis 

Confiar demáis 

Errores impedonables

Que nunca se esquecerán 

Pois graban miña pel

Tintan meus cabelos

Que non coñecen o vento 

Xa non ansio liberdade 

Non esixo máis nada

Nen o pan nin a vida

Gardollos como recordos 

Que así que me arrebatarás 

Coma meu ser mesmo

Todo o meu amor 

Pois ques de min un baleiro

Unha casca oca que respire por inercia

E de xamáis diga palabra algunha

Son eu o condenado

Con todo o peso da inxustiza 

Pena maior que o delito

Fechado no cárcere da miña memoria

Con tortura diaria

Coma nos vellos tempos

Que foi de min

Atoparemos algún día

Ou me atopará antes s morte

O silencio absoluto

Que tanto ansio coñecer

Pero mentres vivo loito

Pola miña supervivencia 

Carente de sentido