Mosaico

 Pezas separadas por silencios eternos

Negrura do alquitrán rezumante dos pulmóns

E tristes trozos de coleccionista brillantes 

Mesturas extrañas imaxinables 

Fan deste o  retrato derradeiro 

Velaí vai.

Cabelo escuro e rizado sen exceso e sen control 

Ollos desorientados, pupilas dilatadas

Mirada perdida entre a multitude,

buscando algo que non se pode atopar

Cellas grandes e descuidadas

Bolsas escuras baixo os globos oculares

Pel morta aló onde mires

Fugaz pestañeo de mil sombras

Respirar irregular por algún dos buratos

Pelos rodeando todo 

Beizos secos puntiagudos e baixos

E máis aló unha masa informe de graxa, auga e derrotismo

Suxeita por unhas pernas que con dificuldades cumpren co seu traballo

Cheiro a morte ou algo que se lle parece 

Son eu

Así son 

Unha molesta mancha

Nalgún corazón 

Perdón.