Última marea

 Tiña esperanza nas miñas verbas

Creía coma quen cre en deus, nelas

Que son?

Nada

Non sirven

Nen sequera para facer sentir

Quen son

Quen era

Que pasa.

Nada

Polifacéticos

Así definían

E mentian

Non son bo

Non son nada

Só unha esquirlas

Introducida nunha enorme existencia

Polvo no vento

Kansas 

Loitei deseguido contra a definición 

De min mesmo en condicional

Quería ser por ser

Autoxustificar a miña existencia

Máis non podo

Non logro

Ser eu

Sen ela

Non podo

Simplemente non existo

É Lóxica académica

Fico aquí

Nun mar de nada

Arrastro polas ondas meu peso

Con dificuldades

Respiro

Volvo en min

Por momentos

É agónica esta loita

Regreso afogando

Ó mundo sensa tempo

Que xira

Engranaxes cortan o vapor

Do meu álito

Luces escarban nos meus ollos

Mentres esvaro nas cortiñas

E deixo de sentir 

Os dedos desaparecen

Pouco a pouco

Instrumentos de rendición 

Non serán contemplados

Ceden os párpados

Por momentos

Roen e roe 

Aspas afiliada

Desgarran carne

Basta definición 

Da propia vida

Non a miña

Pois eu estou debaixo

Ominoso despertar

Do soño antes nomeado 

Presión sanguínea

É o importante

Mediante aire

Eramos

Máis non somos

E agora son

Só 

Eu

Longo tempo

Ate o fin

Tormento inesgotable

Luces radiantes

Rompen meu pesar

Voces guturales 

Fanme reaccionar 

Live with me

Son só recordos

E nada máis

Dores punzantes

Profundos cráteres 

Na superficie estelar

E chega a profundidade

Rompen o silencio 

Gotas escuras 

Traen a verdade

Unha e outra vez

Cabeza con cabeza

Corpo con corpo 

Chocando

Coma un espello

Intentos inuteis de perforar a barreira

O tímpano do mundo que ante nós 

Bombea o ritmo do universo 

Máis aló quero ir

Máis aló berro

Máis aló imploro

Máis aló, aló onde non hai

Nada

Adeus ríos

Adeus