Título perdido

 En tempos de tristura

Levado pola locura

Abro as feridas

Que perduran

Boto sal no sangue

nunca curan

Somente doen

Co peito aberto de par en par

Mostró meu ser máis íntimo 

Ante o reflexo do espello

Recordo o momento ínfimo

Onde o corazón inda latía

E tiro con él pra non máis sentilo

Un último ollar ó vivido 

E con lágrimas o olvido 

Onde nunca máis poida danar

E inda que eu non poida sanar

Non ferirei a quen é querido

Trafego innecesario 

Todo o percorrido

Pra chegar ao ningures

Nun só barrido

Borrei as miñas huellas

E quedei esquecido

Por quen eu non esquezo

Olla no horizonte o inmenso mar 

Rompendo forte contra as rochas

Gardar os segredos máis escuros

E lanzalos á imparable marea

Pra que os leve consigo

Alá onde leva

O esquecido

Os mortos

Os vivos 

Xa non ten sentido

Negarlle o ser