Quen caraio le isto?

Non adoito ver o televisor, como moito poñollo para facerme compañia cando estou só demáis. Pero onte mireino activamente, no peor momento, no peor lugar. Velaí estaba, o prisma da miña desventura, o obxetivo dos meus rezos, a resposta das miñas preguntas. Velaí estabas ti. E tua imaxen rompeu en min aquilo que levo construíndo máis dun ano, é máis, rompeume a min mesmo. Non haberá intento de lírica hoxe. Non busquedes máis. Hoxe só hai arrepentimento e dor.