Rendición

O teito e ás paredes fechan

Sobre si mesmas caen

Colapso de branco e luz

Ó son das últimas trompetas

Os acordes e as voces xacen

Fornecer de reencontro 

Non hai xa tempo

Viu dado o momento

Destino cruel pero sabio

Chegado máis aló das estrelas

Flúe o latexar lento 

A verdade chega e sendo

Eu

Amor

Dor

Tres mil fileiras de homes enlouquecidos 

Apuntan seus rifles en ristre firme 

Todos eu e todos vós

Raiando no absurdo ideal

Mente que xoga co entumecido

Disparen xa!

Disparen!

Maila morte non chega

Pólvora mollada

Nas bágoas de mañán

Chegue xa o final

Non quero escribir máis

Non quero estar

Non falarme

Quero calar

E non voltar dicir

Botar nas feridas sal

E deixalas cicatrizar

Rendición absoluta 

Incondicional 

Atrás quedo

Deixarme estar