Promesa a tempo de cumprir

 Boto en falta a sincronía arritmica

Do respirar profundo dos nosos corpos

Axitados nunha voráxine de hormonas

Ou relaxados no descansar diário

Boto en falta o reflexo deformado

Nos ollos de infinito sentir

Facendo da miña imaxe terrorifica

Un cadro impresionista cheo de cor

Boto en falta o ruído armonioso

Do cruce de voces dispares

Cada quén coa sua opinión 

E tantas veces igual

Boto en falta en fin

Boto en falta o amor

Boto en falta a costume

Boto en falta a sorpresa

Bótote en falta a ti

É norma imposta non recordar en voz alta os nomes daquelas xentes que non queren ser nomeadas. Mais non puiden evitar que permeara neste poema a túa existencia. O Amor vainos esnaquizar outra vez.