27 de Febreiro.

 Non son máis que eu mesmo

unha nube de pensamento

sorte de casualidade no tempo

son o que non fun

fun o que endexamais serei.

Rompo nos versos meu corpo

anacos pequenos libres de vida

libres de todo inconformismo

libre de soños e esperanzas.

Son hoxe máis que nunca

fracaso de quen nunca o ía intentar

parvo inconsciente

outro demente sen fogar.

Incomunicado do meu mundo

arroulo as cinzas do meu querer

fillo ingrato e homicida

expresión sentida dun mencer

que non chega.

Mensaxes baleiros de contido

treban nos meus oidos

somente odio ou compasión

un ser de ficción

que aparenta existir no espello.

Horas antes da maxima expresión

quinta esencia do meu ser

berro por axuda

unha última vez.

Agradezo aqueles que escoitaron algunha vez miña voz. Por desagradable que fora, grazas.