Outra noite de choros.
Laureado sufrimento embelece o silencio
frio desdén da iñorancia perpetua
o sabor requerido e negado
recordo dos tempos mellores
que agora volven implacables
acenden o lume do crematorio
vaise o tempo na escritura
como forma inumana de tortura
mazo forte na carne cruda
do infraser que agocha a mentira
do sorriso diario e da mirada escura
visceras, ósos e vermella escuma
irreversibles feitos marcan meu destino
rimas ficticias e volatiles
adornos faciles
Non teño esperanza de facer versos
non teño espiritu nin ganas
non teño tempo
quen eu era xa non son
agora fecho meu comentario
e rompo a crisma contra o culpable
de mostrarme o meu reflexo
toca a despedida
cun pasodobre a paso lento
final das cancions de amor.
Comentarios
Publicar un comentario