Curto mencer

 Escoito ó lonxe a esperanza

Doce rumiar, voz do vento

Familiares versos intelixibles

Agora inalcanzables 

Ó redor unha cancela branca 

Adornada con violencia

Tres almas xacen no silencio

Malvadas ou boas

Irrelevantes feitos

Algúns aferrarse ás rebarbas

Cortan tendons e ósos

Por non afundiron

Eu afogo

Pois non é infundado meu sino

Deixo correr o tempo 

Só espero o último espasmo muscular

E ser por fin silencio

Escoitar a perdida esperanza.