caos e suicidio

 Non é sempre a poesía quen de expresarse

as dores profundas agochanse no profundo

máis aló do que podemos imaxinar

non hai xeito dedicir o inombrable 

non podemos romper o silencio.

Un día mais é a tolemia quen guia

por escuridades invisibeis 

matando a memoria do que son

destruindo todo o que fun

pra ser agora nada.

A inexistencia é pois a doctrina

triste realidade que define o quen

xa non son pra ninguen máis que un mal soño

Pra min de min non hai mais que un monstro

despiadado ser, despreciable criatura.

Vou falar hoxe con sinceridade. Hai moitos meses que perdin toda esperanza, que meu día é a soidade ininterrumpida e a tortura constante. Ninguen vai vir salvarme, non por non poder, senon por non querer. Estou enchido de ira irracional e rencor contra o mundo, farto estou de non poder autocompadecerme, fareino pois ninguen máis o fai. Amar é miña maldición e condena.

 perdin completamente a cordura e sufro de crises, brotes psicoticos nos que perdo o control. Din todo meu ser a quenes quero e recibin só traicion, crueldade e abandono. 

Non son xusto con ela disque, acaso o foi ela comigo?Estou xa farto, este amor estame destruindo e apodrecendo meu ser. Dame igual a opinion que poida verter calqueira. En breve non poderei escoitalas nunca máis. Non podo dar as grazas polo bo. pois o malo foi cruel, inxusto e egoista. Querote pero non quero que te vaia ben, nin mal. É unha pena non estar para saber se acaso sintes algo coa miña morte ou se ris de alivio. Non hai boas personas no mundo, non hai nada que salvar, non hai esperanza, gañou o mal en todolos sentidos. Este mundo non é xa pra min.