O vento do mencer.

Estaba eu en aulas, concretamente en Fundamentos da Organización Empresarial, e algo teñen esas clases que me poñen de mal humor, pra facervos unha idea estabamos mirando como ó mellor que pode facer unha empresa é despedir e contratar xente cada mes para ter os máximos beneficios e ós bos señores profesores parécelles de vital importancia que nós como estudantes de enxeñaría teñamos isto claro e despidamos sen medo cando (deus non o queira) teñamos un posto de responsabilidade nunha empresa privada.

E bueno, que me enfadei un pouco.

Fírmache o teu destino

coa sangue derramada

dando término

ás vidas inocentes

Soberbia e orgullo

armas da cobiza

un lume incontrolable

converte o probe en cinza

Asasinato, violación

roubo e xenocidio

Canta o vento:

'Non hai perdón

co patrón'

contigo.

Préndeche a faísca

a cacheira da ira

somos combustible

xa non somos vítimas

somos nós os donos

do no noso futuro

somos cazadores

ti a nosa presa

somos xuíces e verdugos.

Os fouciños rebrilan

afiados

oxidados

sedentos

Non fuxir

non correr

non hai refuxio

santuario sagrado

que protexa 

a xustiza derradeira

da terra queimada

ergueremos.

Nacemos novamente

nacemos nós

sós

e xuntos

contra vos.

Seremos ceibes

ó fin do presente

nun pasado queimado

miramos

un horizonte feito en sangue.