Entroido
Segunda parte do que fixen ese día en aulas. Estaba de mal humor si.
Non é elección
precisar violencia
é o medio imposto
única supervivencia
Choramos longo. Choramos
Sufrimos Longo. Berramos
Perdemos moito. Calamos
Pensamos moito. Esperamos
Chegado o día. Marchamos.
ó ritmo do vento
rompendo o silencio
da longa noite de pedra.
O estrondoso queixar
fai na terra unha cunca
enchida sen final
das bágoas recollidas
da sangue verquida
pola terra.
Ruido no corazón
silencio na mente
camiñar cara adiante
as uñas cravadas
as mans ensanguentadas
levantadas en alto
os ollos fixos
os dentes afiados
os lombos desgarrados
Nosos lomos desgarrados
xa non obedecen o látigo
dentado
do patrón desleigado
do opresor foráneo
o colono expoliador
Lamentarano!
Firmes
Berramos
Choramos
Avanzamos
Traémolos nós
o sacho e o carro
a revolución.
Comentarios
Publicar un comentario