Fogueira

Queimamos en nos mesmos

os medos antigos que tiñamos

perdidos nos nosos camiños

e sentimentos queridos

fechados en nos

en nos gardados

os recordos pasados

que amamos, xuntamos

creamos e pensamos

medos propios e alleos

E entón berramos

na fogueira prendida

que alumea as figuras

das sombras alargadas

das nosas siluetas

de nos empapadas

que refresca o corpo

do lume do medo

O medo non marcha

o medo é noso

e nolos nos sos somos

ese medo que temos

non apaguemos pois

este medo famento

pois o medo alumea.

E a luz é precisa

pra nos mirarnos.

Lumeamos xuntos

e xuntos marchamos

neste soño chegado

do lonxe lugar

agora tan preto

imolo topar.