Rochas do peirao

Mesturamos as nosas verbas

topando nelas unha saída 

deste longo inverno que forte

roa

rompe as rochas

que temos ó lado nosa

Na fronte dun mar revolto

de treboadas chegadas e por chegar

xuntámonos nolos dous soios

collidos da man

e rexamente aguantamos o temporal

Enfrontamos o destino incerto

máis chegará o vran

e co novo tempo

seguir da man

contra chuva e vento

Chegará

nolos dous sós

cos nosos derradeiros

pensamentos firmes

que non nos poderan quitar

nin estes ventos

nin os que virán

Duas verbas manteñen miña man firme

duas e mais ningunha, nada máis

aquelas que repito unha e outra vez

aquelas que oubilas quero

dame a mán

pois o vrán

terán chegado

cedo pasará

este temporal.