Inspiracion-expiracion

Intres imperfectos
que toman aliento
enchen con forza
dan alimento
fan de nos todo
intres chegados
intres por chegar

xunto ó silencio
non é incomodo
non dicir nada
collen forza
e dicilo todo
o tempo perfecto
pra voltar a soñar

cheiramos
ollamos
nos mesmos
creamos
respiramos
temos

Na escura praxe
que segue o mundo
o aire que temos
os roces que facemos
son todo
o que precisamos
vivir en nos mesmos

facemos a vida
que nos da sustento
que afoga os males
do noso tormento
olvidamos de todo
e non de ternos
neste intre imperfecto

Queimemos a pel
co roce da vida
que fai este aire
respiro, respiras
a calor desexada
nos mesmos
dándonos a vida.

O aire que cavita
na nosa soidade
a destrue
a alivia
o curioso feito
que teño por regalo
é que do aire que tomo
soamente o teu sirva.