Á luz dun candil

No paseo novo 

do lugar extraño

vexo polo muro

escaleiras abaixo

'Vaiamos xuntos

nesta aventura

que espera a escuras

neste lugar'

Percorremos paseniño

as paredes do corredor

adornadas con coidado

con escenas de dor

As cadeas do teito colgan

douradas ferramentas

que portan candelas

poucas veces prendidas

Nas habitacións esperan

cuadros e tapices

de homes longo mortos

que vixian sua terra

Bailamos nas luces

do candil acendido

mentres imos cara o fondo

dun descoidado pasillo

as molduras rematan antes

o chan fica espido

as paredes sucias

todo ennegrecido.

'Neste lugar escondido

narrase unha vella historia

de homes persegidos

de luces e sombras

vaiamos mais abaixo

e contarei a historia

de como tinguiu de vermello

o chan que agora pisas'

E chegamos abaixo

e escondido na parede

de pedra mal tallada

lonxe das miradas

abrimos paso ó segredo

As escaleiras estreitas

alumeadas polo candíl

mentres recitaba aquel home

que fai pouco coñecin

no fondo unha escura sala

onde se fermentaban

os viños da antigüedade.

'Fai aqui moito tempo

teceu o destino o tormento

daqueles que viñan coa esperanza

o soño perseguido

de rematar coa tirania

e foron deixados e perdidos

nesta camara escura

encerrados tralos muros

eiquí descansan as tumbas

daqueles homes queridos'

No peito parado sinto a dor

as brétemas na mente nublada

mentres o home falaba

detrás xa non había nada

a escuridade absorvia

o mundo que atrás deixaba

non quero

deixar este mundo

teño medo

deste lugar

a morte espera.

'Eu son o recordo deste lugar

por poucos coñecidos

onde ordenaron meus devanceiros

acabar coa vida dos intrusos

e seus espritos inconclusos

inda adornana este escuro lugar'

Este é meu fin

meu lugar derradeiro

neste lugar morrerei

rodeado de tebras e ferro

sen ninguén ó meu lado

non o entendo

acaso fixen algo mal?

é meu este tormento?

non, non o merezo

vou morrer

teño medo

Interrumpo o soliloquio

Permiteme explicar

non quero estar eiquí

vin na procura de aventura

e enton te coñecin

agora estou temendo

deixame vivir

quero sair

non fixen nada mal

sinto a dor e o medo

da histoira que escoito

que ti estas a contar

deixame vivir.

'Espera por favor

non é miña intencion

non te queria asustar

tan so mostrar

esta vella historia

que me acompaña

por favor non teñas medo

non te farei dano

entendo que estes confuso

pero así é como vivo

so neste lugar

deixado da man do tempo

eres libre de marchar

contar ó mundo miña historia

a historia deste lugar

das paredes e escaleiras

das lampadas e as tebras

dos homes que eiquí moran'